dank je wel

Vandaag, precies 10 jaar geleden, bracht ik voor het laatst een paar uur door in het gezelschap van iemand die onmiskenbaar een buitengewoon grote invloed heeft gehad mijn leven.

Niet alleen was ik zonder haar eenvoudigweg niet in 1972 als mens ter wereld gekomen, ze heeft me ook van (op)voeding voorzien.

Wie gedurende ongeveer 18 jaar bepaalt en klaarmaakt wat jij eet, heeft natuurlijk nogal invloed op hoe en waarmee je lijf zich kan ontwikkelen. Daar is de basis voor een goede gezondheid wel gelegd, denk ik.

Verder heeft ze me ruimschoots ook van "Food for Thought" voorzien, als (vrouwelijk rol)model ook van heeft voorzien, gewoon door te zijn wie ze was en te doen wat ze deed op de manier die haar goed leek. 

Waar zij trouwens verder weinig woorden aan 'vuil' maakte, of  duidelijk 'erg mee bezig was' ... Enigszins tot mijn ongenoegen/frustratie als een indigo-kind die altijd graag het 'waarom' naast een 'hoe' wil kunnen leggen.

Wat mij weer volop de oefengelegenheid bood om via mijn eigen observatie dieper in het woordloze 'hoe' door te dringen.... een vaardigheid waar ik nog dagelijks veel plezier aan beleef....

Enfin, het is dus wel duidelijk dat zij van grote invloed geweest op mijn leven, ook al is ze er nu al bijna een kwart van mijn leven niet meer, in levende lijve bij.

De bijzondere (natuurlijke en dus voor diegene zeer vanzelfsprekende) kwaliteiten van iemand, ontdek je meestal pas tegen de tijd dat er voldoende vergelijkingsmateriaal zich aandient van een andere orde.

Een paar talenten springen in het oog:

Hoe zeer ze ook dingen te verhapstukken had, kleine... maar ook een aantal behoorlijke grote......hoezeer dingen ook tegen zaten..... zij bezat het (doorzettings-)vermogen en de praktisch inslag om er toch weer iets van te maken.

Bij de pakken neerzitten? Het hoofd laten hangen? De moed verliezen? Het bijltje erbij neergooien? Er totaal geen gat meer in zien? Ik kan het me niet van haar heugen.
Kijken wat er nodig is en kan gebeuren en je daar dan op richten, doen wat je kan, met volle inzet, naar beste eer en geweten ..... dat wel. Of dat nou onmiddellijk 'leuk' is of niet, is dan niet zo heel erg aan de orde. Als iets nodig is voor een goede voortgang, dan is het nodig.
Hoofd-en bijzaken kon zij volgens mij bijzonder goed van elkaar onderscheiden.

Hoezeer ze zo hier en daar met het fenomeen 'weinig' te maken had, organiseerde ze daar toch de beleving van 'overvloed' uit. Er was altijd een vers bosje bloemen op tafel, er was altijd wat lekkers bij de koffie/thee en er was altijd een toetje.

Er zijn van die genoegens die door een ander wellicht als eerste wegbezuinigd zouden zijn, maar voor haar duidelijk deel uitmaakten van de basis van een prettig leven.

Haar talent om efficiency en genieten te combineren was van een buitengewone orde.
Het huishouden was altijd miraculeus netjes verzorgd, maar hoe dat gebeurde en hoeveel tijd daar toch eigenlijk wel mee gemoeid moest zijn, was mij in die dagen volkomen onbekend want,...... ik zag haar zich meestal even lekker in het zonnetje koesteren,  of ze las een boekje, maakte een puzzeltje, deed een haakwerkje, of een spelletje, was in voor een fietstochtje, of een praatje.

Het enige wat we haar ooit echt structureel in huis zagen doen, was eten koken en 's avonds wat strijkwerk wegwerken.

OK.... het blijkt dat we het kenmerk delen dat we het liefst, als we werken, dat doen als niemand ons voor de voeten loopt....
Maar he, ik heb, na het verlaten van het ouderlijk huis wel ervaren dat de meeste mensen over een veel lagere graad van efficiency beschikken en hun taken niet zo kunnen organiseren dat er behoorlijk wat tijd en gelegenheid is voor 'effe niks' (zonder dat ondertussen de boel ergens in het honderd loop) 

Ik zeg 'effe niks'.... maar dat zou verkeerd uitgelegd kunnen worden als 'niet storen'.
Maar haar oprechte open (zelden veroordelende) belangstelling voor wat er in het leven van anderen gaande was, was groter dan gemiddeld.

In de dagen dat ze zelf erg ziek was en weinig meer zelf kon doen, was er voor haar geen groter genoegen dan van anderen horen wat ze zoal meemaakten en daar oprechte belangstelling voor hebben en bij meeleven.

Als je al die dingen van een 'meester' mag leren......

"Mam, dank je wel."

welk model?

Het vergelijken van je geloof-systeem met een automobiel, levert me veel plezier op.

Het past zo goed op elkaar!

Neem nou de vele verschillende modellen die er zijn.

In de autowereld kijken we er helemaal niet vreemd van op dat er ieder jaar nieuwe geavanceerdere modellen van de band rollen die gebruik maken van de nieuwste inzichten rond veiligheid, duurzaamheid, rijcomfort en navigatiegemak.

Het ene merk legt de nadruk op aspect X, de ander op aspect Y en daarna is het een kwestie van persoonlijke voorkeuren en omstandigheden om het karretje dat het best bij jouw wensen past te kiezen (of zelfs custom-made samen te laten stellen).

In de wereld van de auto's vinden we het zeer normaal dat die vrije keus er is en kegelen we elkaar zelden van de weg uitsluitend vanwege het model auto dat ieder verkiest te besturen. Het model dat we besturen regelt doorgaans ook niet wie er voorrang heeft in het verkeer.

We hebben wel agressieve neigingen in het verkeer, maar zelden vallen we elkaar aan op het model zelf.

Opvallend is dat we die (agressieve) neiging wel bijzonder sterk hebben als het om persoonlijke geloof-systemen gaat. 

• Mijn geloof slurpt meer brandstof, heeft meer PK, maakt meer lawaai dan de jouwe en dus heb ik voorrang, zowel op de weg als in de rij bij het tankstation.
• Mijn geloof is ouder, een klassiek model waar generaties al mee getoerd hebben. Van historisch belang. Perfect in originele staat. Volkomen onnodig om daar iets meer aan te veranderden of te moderniseren. De mijne moet maar het beste blijven zoals het is. En al die moderne nieuwerwetsigheid... wat een onzin. 
• Mijn merk is het beste merk van de hele wereld..... iedereen moet in dat merk en type rondrijden. Alleen dan wordt de wereld een beter georganiseerde plek.

Top-gear talk

In de communicatie over automodellen zijn er vaak de ' specificatie'-gesprekken (vooral te observeren als er mannen bij het gesprek betrokken zijn. Mannen hebben door de bank genomen meer interesse in specificatie-gesprekken, of dat nou om computers, muziekinstrumenten, treintje, vliegtuigen, postzegels, bloemen en planten of exotische dieren gaat)

Het beschrijft wat het besproken model allemaal heeft en allemaal kan.

Ik ben er niet zo in thuis maar de gesprekspartners knikken elkaar meestal geestdriftig toe, gegevens en feiten over diverse systemen uitwisselend:

- x paardenkracht

- y versnellingen

- z liter motorinhoud

- zoveel cilinders

- zoveel wiel-aangedreven

- zoveel seconden van 0 tot 100

- zoveel liter inhoud in de kofferbak

- maximum snelheid

- zoveel kilometer per liter brandstof
- aanschafprijs nieuw en tweedehands

etc.etc.etc.

Dit 'spervuur' van feiten over specificaties van diverse merken en modellen kan de gesprekspartners urenlang met een lichte opgewondenheid in de luie stoel amuseren. Hetzij om zelf actief aan deel te nemen, hetzij om op t.v. naar te kijken.

Is het je ooit opgevallen hoe er in dergelijke t.v. programma's wel in auto's word gereden en er verslag wordt gedaan van beenruimte en hoofdruimte en zitcomfort, maar dat dit buitengewoon zelden plaatsvindt onder "de veel voorkomende 'normale' omstandigheden" van de dagelijkse dag (een drukke route waar je de weg niet kent en toch op tijd aan wilt komen, een flinke hoosbui met windvlagen, boodschappen doen en inparkeren op een veel te drukke parkeerplaats, in de file staan, twee jengelende kinderen op de achterbank, .......)

Enfin.....we doen iets soortgelijks in de communicatie over onze geloof-systemen.

We maken er een feitenverzameling van over wat het allemaal heeft en wat het theoretisch kan en tonen bij voorkeur hoe ideaal het karretje is onder een stralende zon op een schitterend geasfalteerde kronkelweg zonder zijwegen met niemand anders op de weg. We maken er trots foto's van als het er ergens mooi bij staat.

Over hoe het geloofsysteem zich gedraagt onder meer uitdagende omstandigheden.... houden we voornamelijk onze mond. Over hoe we het daadwerkelijk gebruik ervan beleven (zeker als dat te wensen overlaat), zeggen we niet zoveel. O ja en als we er iets over zeggen, ligt het ongemak dat we ervaren natuurlijk wel aan het ontwerp.

En als iemand het over onze eigen rijstijl durft te hebben, over hoe we door de dagelijkse dag manoeuvreren gezeten in ons eigen geloof-systeem (zeker als ons eigen gedrag als mogelijk oorzaak wordt aangewezen voor enig ongemak in de rijervaring)... nou, berg je dan maar.

• Als het iemand opvalt dat je wel trots verkondigt dat je geloof-systeem een ultra-modern navigatiesysteem heeft, maar dat je in de praktijk meestal te laat bent en regelmatig verdwaalt... 
• Als het iemand opvalt hoe trots je bent op je klassieke geloofsysteem in originele staat, maar je er nooit zelf echt in ziet rijden (of alleen op zondag, naar de kerk in je mooiste outfit).....
• Als iemand er een vraag over stelt hoe het toch kan dat jij meldt dat het zo fijn is dat je geloofsysteem kan accelereren van stilstand tot maximum snelheid in 20 seconden, maar dat hij nooit ergens anders wordt gezien dan op de oprit, op de handrem......
• etc.

Of neem de talloze functies die er binnen de functie 'een automobiel' zijn.

De kans is groot dat je auto-mobiele invloedrijke voorbeelden uit de generaties voor jou, die in directe invloed op jouw automobiel gebruik hebben ( je ouders, bij wie je passagier was, je rij-instructeur, bij wie je de kneepjes leerde van zelf besturen) jou niets* verteld noch voorgedaan hebben, over:

• de omgang met de elektrische afstelling van een bestuurdersstoel met verwarming, 
• het rijden met cruisecontrol, 
• het navigeren met hulp van een navigatiesysteem, 
• hands free mobiel bellen
  (* simpelweg omdat het niet in beeld was, nog niet geïmplementeerd in de gangbare modellen)

Maar.....tegen de tijd dat je merkt dat jouw karretje ermee uitgerust is en je de voordelen ervan inziet, ga je die functies wel degelijk (dagelijks) toepassen.

We omarmen nieuwe functies dus wel bij auto's.

Hoewel ik in auto-gesprekken regelmatig mensen gepassioneerd heb horen verkondigen:

• Automatische versnellingsbak? Voor watjes!
• Cruise-controll? Ben je mal, de controle uit handen geven?!
• Navigatiesysteem? Een kaart en de borden kunnen lezen, dat is je ware!
• Sensoren of een camera voor achteruit inparkeren? Tgggggg, dat is echt iets voor vrouwen/mietjes.......!
• Stuurbekrachtiging op een personenwagen? Nou ja zeg......als het nou een truck was...OK....

In die moderne nieuwe auto-functionaliteiten willen we ons best zelf in verdiepen, zelfs als er wat sociale tegenwind waait. 

Maar met geloof-systemen schrikken we er enorm van terug als we over functionaliteiten lijken te beschikken die ons niet zijn voorgedaan door onze voorbeelden.

Ook al zijn we er best wel een beetje nieuwsgierig naar hoe de rij-beleving (leef-beleving) zou zijn als we die ingebouwde functies wel zouden activeren en gebruiken, we schakelen ze liever uit, een paar jaar nadat we ' van de band gerold zijn' omdat.... tja......onze voorbeelden niet hartelijk het verkennen van het gebruik van deze ' nieuwerwetse fratsen' verwelkomden......?

Helderhorend, helderziend, helder(in)voelend, helderwetend, ultra-sensitief, turbo denkkracht, turbo verbeeldingskracht?

De kans is groot dat er al decennialang modellen van de band rollen die over deze ingebouwde functionaliteiten beschikken.  (Google maar eens op indigo volwassenen)
Functies die de rij-ervaring (leef-ervaring) enorm kunnen verbeteren, versoepelen, versimpelen, voor zowel de bestuurder, passagiers als andere verkeersdeelnemers.

Maar ze worden niet als 'normaal' gelabeld in het overkoepelde geloof-systeem van de sociale verkeersregels (conform de ' norm') maar para-normaal. Ze worden niet als nuttig beschouwd om daadwerkelijk in je dagelijkse dag actief te implementeren ( maar juist als ' gevaarlijk/ afwijkend' of eenvoudigweg van mindere kwaliteit dan alles wat je zelf 'handmatig' kan besturen/met je eigen ogen kunt zien).

Tja..... 

De meeste mensen kunnen zich nu het autorijden zonder het regelmatige gebruik van een navigatiesysteem niet meer voorstellen. Zooooo gemakkelijk ( en nooit meer ruzie met de handmatige kaartlezer)
Maar kijken die mensen nooit meer door hun vooruit naar buiten? Is de TomTom nu hun (hele) wereld?
Kijken ze nooit meer op een kaart?

Wijken ze nooit af van wat ' die stem' als suggestie aandraagt?

Houden ze op met zelf reisbestemmingen kiezen?

Nee toch......?

Wat denk jij Z11?

Heb jij functies 'aan boord' die je hebt afgeschakeld?
Ben je er wel nieuwsgierig naar hoe je beleving zou zijn als je het gebruik ervan toch eens ging verkennen?

Baas in eigen geloof-systeem, bestuurder van je eigen coconnetje?

factor 25?

Het is vandaag 9 juni....... 9 - 6.

De geboortedag van twee heel invloedrijke wezens in mijn leven.

Vandaag, 50 jaar geleden, kwam de man ter wereld met wie ik ruim twintig jaar heb samengeleefd.

Vandaag, 25 jaar geleden, kwam mijn eerste kat ter wereld, met wie ik net iets minder dan twintig jaar mijn leven heb mogen delen.

Beiden nemen een bijzondere plek in, in mijn leven.

Hun 'zijn' en hun 'kijk op het leven' hebben mij duidelijk op allerlei terreinen geïnspireerd.

Ook al hebben een scheiding (van de man) en een overlijden (van de kat) een paar jaar geleden de vorm van het contact ingrijpend veranderd, regelmatig eer ik hun bestaan door ergens een aanpak voor te kiezen die ik duidelijk van hen heb geleerd.

Toen ik me realiseerde dat ze allebei  op 9 juni zijn geboren, allebei zo'n twintig jaar met mij hebben doorgebracht en dat er een factor 25 meespeelt..... deed het me meZ11 wel even afvragen:

"Zou er vandaag dan ook iets of iemand het levenslicht zien, een gebeurtenis plaatsvinden die tot een ca. twintig jaar durende inspirerende prettige en intens beleefde nauwe samenwerking met mij leidt?"

Over 25 jaar is het 69 jaar geleden dat ik geboren ben. 6...... 9.......

( 9-6 andersom.... hoewel ze data in bijvoorbeeld America andersom schrijven... daar wordt 9 juni: geschreven als 6-9)

En 6 en 9 zijn natuurlijk al zo mooi 'hetzelfde' maar dan anders :-)

We zullen zien wat het leven aan toegepaste (onge-)wiskunde in petto heeft.

de weg

Vanmorgen op het radio journaal een berichtje dat ik hoofdschuddend aanhoorde.

Google: weg speeltuin Nieuw-Buinen en je vindt er vast foto's en artikelen over.

Mijn eerste reactie op het nieuws dat er nu, willens en wetens, een weg dwars door een actief in gebruik zijnde speeltuin loopt, was:" Hoewel ze nu een weg rijker zijn, denk ik dat ze daar toch wel aardig de weg kwijt zijn!"

De redenering ( van de opdrachtgever?) om toch door te zetten met de asfalteringswerkzaamheden (toen de aannemer zag dat er (al) een speelplaats recht op het geplande traject lag,  was (volgens het radio journaal):
"Ach, de weg wordt voornamelijk door lokale bewoners, gebruikt... het zijn hun eigen kinderen... dus ze zullen wel uitkijken en.... we hebben voor alle veiligheid een bordje max. 30 km/u geplaatst."

Tja, 30 kilometer per uur is voor een automobilist wellicht kruipsnelheid.... in een kinderspeelplaats is dat toch enorm snel.

Hoe kan dit gebeuren in een land van weldenkende mensen?
Zijn de afdelingen 'wegenbouw toestemming' en 'overige publieke voorzieningen' binnen stadsplanning volkomen van elkaar gescheiden? ( "Op de wegenkaart stond geen speelplaats, eerlijk niet burgemeester , ik zweer het!"
Zitten de bewoners (ook) totaal niet op te letten wat er zoal om hen heen plaatsvindt?
Zijn die inspraak-moe geworden? (" Het heeft toch geen zin, ze doen toch wat ze willen....")
Is 'snel' van A naar B kunnen in je privé-coconnetje nu echt de hoogste prioriteit in het gemeenschappelijke leven, zodat je lekker veel activiteiten in weinig tijd kunt proppen en tegelijkertijd kan uitvoeren?
Gaat 'productie draaien' en niet langzamer hoeven dan 30 km/echt dwars door alle tijd en ruimte om te spelen?
Gaan de behoeften aan expansiemogelijkheden van de 'grote mensen' dan duidelijk voor die van de kleine mensen?

Als groot voorstander van het intrigeren van spel in het dagelijks leven, om de vaardigheid te oefenen om meer en betere mogelijkheden te zien.... waren dit mijn eerste gedachten.
Spel was al uit het straatbeeld van het dagelijks leven verdwenen. Het was al verdreven naar speciale, daartoe aanlegde  reservaten (speeltuinen, pretparken, spelcomputers ,speelhoeken in huis, omdat auto's (en de vaart der volkeren) hun intrede deden. Dat had veilig, rustig en onbekommerd spelen met en in het normale dagelijks leven al grotendeels onmogelijk gemaakt.
Is het dan een goed idee om auto's, op hun missie van A naar B en weer terug,  door dergelijke reservaten te laten rijden?

Ach, weet je....
Andersom bekeken zou het zomaar een fantastisch idee kunnen zijn, dat overal navolging verdient.

Ouders kunnen er, op het allerlaagste tempo dat zij in hun turbo-vehikeltje nog kunnen verdragen, de kinderen uit hun leefgemeenschap van een veilig afstandje (veilig voor de volwassenen dus) bezig zien met spel.
Dat is als een safari, je zit veilig in je autootje en maakt toch tegelijkertijd kennis met de natuur en steekt er wellicht iets van op. Wordt wellicht geïnspireerd door de verzamelde homo sapiens die zijn natuurlijke drang tot spelgedrag nog actief en openlijk uitoefent, ook al is het in een reservaat, met beperktere en ietwat kunstmatige omstandigheden.

Wie weet, als je nergens anders de natuurlijkheid en vreugde van 'spel' in je leven tegen komt... je weet wel, de serieuze variant, waar je sociaal-emotionele, motorische, mentale en intellectuele ontwikkeling tot een coöperatief weldenkend mens mee in het geding is.....dat is zo'n safari door een spelreservaat van je eigen dagelijks leven wellicht wel het beste idee om een boost te geven aan het denkvermogen en de coöperatieve vaardigheden van mensen in een gemeenschap.

De praktijk zal het gaan uitwijzen.

tig

Eind jaren tachtig werd er in mijn omgeving een uitdrukking vaak gebruikt om een onbepaalde, grote hoeveelheid aan te duiden: "tig".

Bijvoorbeeld in een zin als:  "Ik heb dat al tig keer gedaan!"

Of het (nog steeds) gangbaar Nederlands is, betwijfel ik een beetje.

Het vindt zijn oorsprong in de de uitgang die heel veel grote getallen hebben : twintig, tachtig, zeshonderdvijfenzeventig.....

Vandaag gebruik ik het woord in dezelfde betekenis ( in een wat andere context uiteraard, ook met een wat andere bedoeling......)

We mopperen als moderne mens nogal eens over hoe we met elkaar omgaan, als gemeenschapszin sterk op de achtergrond is geraakt.

" Het is iedereen voor zich, tegenwoordig."

Hoe vaak verzuchten we dat? Tig keer, is een behoorlijke accurate inschatting, lijkt mij.

Dat maakt de toegepast wiskundige systeemdynamische overkoepelende formule geldig :

" Ieder1 voor zich tig"

En dat.... kon nog wel eens meer van de onderliggende dynamiek inzichtelijk maken dan op het eerste gezicht zo lijkt.

Je herkent er de gewone, gezonde vorm van voorzichtigheid bijna niet meer in, wat een combinatie is van

• vooruitzien,
• anticiperen op mogelijke uitkomsten
• geen onnodige risico's nemen
• zelf een situatie kunnen inschatten en er met zorg in kunnen handelen, gebaseerd op de keuze die het meest waarschijnlijk het beste resultaat zal voortbrengen

Het belang van voorzichtigheid is zover in onze cultuur doorgevoerd dat het nu gaat over:

• de toekomst vrezen
• vooral anticiperen op problemen 
• helemaal geen (normale gezonde gecalculeerde) risico's meer durven nemen
• met situaties omgaan door (relevante aspecten ervan) te vermijden

We hebben collectief geleerd en aanvaard dat we afgescheiden zijn van elkaar en de meeste veiligheid kunnen creëren door in het mobiele coconnetje van ons eigen geloof-systeem op hoog tempo rond te knarren, communicatie vanachter onze schermen te laten verlopen.

Tijdelijk uit ons eigen individuele, op maat gemaakte, geloof-systeem stappen en open de wereld tegemoet treden en kijken wat er verder zoal in het leven te beleven valt, als je eens uitstapt en echt rondkijkt, vragen stelt en de indrukken van al je zintuigen eens echt in je opneemt........ is collectief gelabeld als 'buitengewoon gevaarlijk'.

We denken dat we, vanuit de veiligheid van ons eigen individuele geloof-systeem volledig zicht hebben op de situatie. Maar volgens mij zien we daarmee de belangrijkste elementen volledig over het hoofd.

Terug naar de toegepast wiskundige tekentafel.

Hoe lossen we het vraagstuk - " Ieder1 voor zich tig"- op

(als 'we' er kennelijk toch niet zo blij en gelukkig meer mee zijn) , 

met gemeenschapszin, op een hele simpele manier?

Hier is een mogelijkheid die ik zie.

" Ieder1 voorzichtig" (oorspronkelijke natuurlijke gezonde toestand waar we van zijn afgedwaald)

" Ieder1 voor zich tig" ( huidige te ver doorgevoerde voorzichtigheid: leven in voortdurende, keuzekwaliteit nadelig beïnvloedende angst (voor het leven en elkaar))

" Ieder1 voor zicht ig " ( minieme wijziging in de formule, genoeg om de boel energetisch in beweging te zetten op een minuscuul kleine hoeveelheid verwarring en onduidelijkheid...(niks dus om je ernstig zorgen over te maken), die de impuls voor de oorsprong naar 'nieuw' in beweging kan zetten
(omdat je geloof systeem dit niet herken, het bevat geen 'ig', kun je er maar beter even erbij stilstaan en iets meer aandacht aan geven.... daarmee stap je uit je eigen cocon, maar ben je nog wel veilig dicht bij je eigen geloof-systeem)

" Ieder1 voor zien ig" (de energetische relatie tussen ' zicht hebben' en daadwerkelijk 'zien' verandert de dynamiek nog wat meer, terwijl het allebei om vormen van kijken en interpreteren gaat)

" Ieder1 voorzienig" ( nieuwe verbindingen makend. minder draaiend om wat je hebt en hoe je dingen moet doen, wat je moet zijn, dan om wat je (aandacht) geeft)

Je stapt weer in je karretje, gerustgesteld..... je hebt gezien dat er niets gevaarlijks aan de hand is. Je kunt weer onderweg.....

Met dit ulta-kleine, speelse, (veilige !)  kortstondige bezoekje aan de omgeving buiten je eigen over-de-snelweg-van-het-leven voortrazende eigen vehikeltje, kan het hele begrip van jou en je gemeenschap verschuiven...

• in plaats van bang om te verliezen wat je hebt, besef je de rijkdom in wat er al is.
  (zonder dat je blind hoeft te zijn voor de reële risico's van de situatie zoals hij is en de mogelijkheden die er zijn)
• Wie denkt dat ieders motivatie voortvloeit uit 'ieder voor zich 'en zelf dan ook het gedrag dat uit dat begrip voortvloeit naleeft leeft heel anders dan iemand die denkt dat ieder voorzienig is: waardevolle aspecten, talenten, ideeën, ervaringen met zich meebrengt en graag deelt.
• Van ' mijn leven is constant in gevaar, ik moet me vasthouden aan wat ik al ken' verschuift het begrip naar ' het is veilig om nieuwe mogelijkheden te verkennen en te benutten' en dat leidt dan op termijn weer tot een doorleefd besef 'er is genoeg, ik kan (meer en meer) openlijk en vrijelijk delen.'

Ieder voor zich en God (begrepen als een of andere afgescheiden hogere macht, die ook wel de voorzienigheid wordt genoemd) voor ons allen?

Dat kon dan nog wel eens tot een besef leiden dat iedereen de voorzienigheid is.

Waarbij het wel helpt als we meer en meer uit de vehikeltjes van ons individuele geloof-systeem stappen, in het collectieve geloof-systeem van onze natuur, het Universum.

Een manier om dat Z11 vaker te doen is bij iedere keer dat je denkt:

" O la la, ik moet hier  (nu, in deze situatie) wel voorzichtig zijn!" eens kijken of je die gedachte kunt aanpassen..... als startpunt voor een geheel nieuwe ervaring.....

" Hmmm, hoe kan ik hier (nu, in deze situatie) voorzienig zijn?"

• Iedereen voor zich?
  (een idee gebaseerd op (de angst voor) schaarste, die je jezelf energetisch doet afwenden en afsluiten van wat er overkoepelend ( nodig) is?

of....

• Iedereen voorzien!
  (een idee gebaseerd op 'er is genoeg' om positieve nieuwe ontwikkelingen nu mee vorm te geven)

veel plezier.

(-:

vertegenwoordigers van het leven

In het vorige stukje beschreef ik een eerste set opties hoe activiteiten als yoga, meditatie en mindfulness een prima plek in het proces van het leven kunnen innemen.
Ik schreef dat je ermee je zelfstandigheid en je zelfvertrouwen kunt vergroten als het gaat om  wat er onder de motorkap van het leven plaatsvindt.
Ik zie hoe je, met het ontplooien van dergelijke activiteiten, vaardiger kunt worden op het gebied van 'levens-onderhoud'.
Daar waar je je mogelijk gewend was alleen de bestuurder/gebruiker ervan te zijn.... wellicht met toenemende frustraties, perioden van ongewenste stilstand en/of  hoge reparatiekosten als je (karretje van het) leven even niet zo lekker loopt.

In dit stukje beschrijf ik een tweede set redenen, van een geheel andere orde.

Ik observeer dat veel mensen hun leven altijd proberen te besturen ( met zeer wisselende rijstijlen...inderdaad)
Altijd onderweg van iets in het verleden, maar iets anders in de toekomst.
En, tegen de tijd dat ze daar dan zijn aangekomen, dan is het onmiddellijk weer tijd om terug of juist verder te gaan.
Vertegenwoordigers van het leven, op de snelweg van het leven.
Van 's ochtends vroeg tot ' s avonds laat (het liefst?) gas geven, gezeten in die veilige cocon met de deuren dicht. Anderen inhalen, afsnijden (of voor laten gaan), toeteren, druk, druk, druk.....
Een lijst met taken zo efficiënt mogelijk afhandelend, maar vooral ..... in je uppie in dat wagentje..... door, totdat iets je stopt (honger, dorst, brandstof op, ernstig ongeluk, karretje kapot).

Als we niet in ons vehikeltje zitten en flink vaart maken onderweg, (of desnoods met zijn allen in de file stilstaan, allemaal in onze eigen comfortabele bubbel, zodat we elkaar wel zien, maar niet horen, ruiken, voelen....) dan ... tja.. wat dan..... ?
Als we dat niet 'doen',  dan voelen we ons 'verloren', afgesneden van wat echt belangrijk is, mislukt, loosers en doen we niet ' ons best', dragen we 'niks bij'.

Ik had het de vorige keer over de 'bedoeling' van een auto en zei dat het ontworpen is om prettig mee te rijden.

Maar ja, er is natuurlijk nog wel een diepere bedoeling aan een auto.
Het 'onderweg' zijn is voor de meeste mensen bij een gewone auto niet het ultieme doel.
Het 'prettig rijden;' is een middel om ergens naar toe te gaan... daar wat tijd te besteden, wat (nieuwe) ervaringen op te doen... en dan weer huiswaarts te gaan, een ervaring rijker.

Die tijdsbesteding vindt dan over het algemeen plaats met het karretje ergens geparkeerd terwijl jij dan, geheel los daarvan, je ervaring aan het opdoen bent.

De meerderheid van de moderne mensen heeft niet allen van zijn levende voorbeelden geleerd dat je karretje je kostbaarste bezit is ..........maar ook dat je het daarom het beste nooit loslaat, gedurende de dag. Je moet het als het ware met je leven en constante aanwezigheid en bemoeienis beschermen, zo lijkt het wel.
Wij vinden het als moderne mensen daardoor buitengewoon lastig (en vreeswekkend) om een parkeerplaats te zoeken in den vreemde en dan..... de motor te stoppen, ons transportmiddel te verlaten, eventueel op slot te doen en er dan van weg te lopen om iets geheel anders te gaan doen/ervaren, zonder (veilig) van alles en iedereen afgesloten te zijn .....

Voor wie 'leven' (ervaringen opdoen zonder die cocon om je heen waar je zelf compleet aan het stuur zit), zo eng vindt, zijn yoga, mindfulness en meditatie geweldige en relatief simpele en veilige  methoden om te leren durven uit te stappen en iets anders te doen dan je leven constant actief besturen.

Want ook al laten we onze fysieke auto wel buiten als we op visite gaan bij iemand, of boodschappen doen, of op kantoor werken...... ons mentale meta-fysische karretje (ons eigen geloofssysteem) durven de meesten van ons geen seconde af te schakelen en even helemaal te verlaten en af te sluiten, voor later gebruik
Een te zien welke leven is is buiten de veilige cocon van jouw geloofssysteem.

"De wind door je haren te voelen, het ruisen van een beek vlak bij je te horen, de geur van de acaciabloesem te ruiken."

Ok, de kans is groot dat je bij de eerste voorzichtige pogingen van yoga, meditatie en/of mindfulness nog altijd een hand aan je (auto-)mobiel hebt, want daar durf je nog niet van weg. Maar je merkt in ieder geval dat je niet dood gaat van uitstappen en iets anders doen dan besturen. Dat het zelfs prettig kan zijn. Dat het zelfs best even prettiger kan zijn dan als een kip-zonder-kop van hot naar her knarren, altijd maar in de routines op de hoogste haalbare versnelling van je geloofssysteem.
Je merkt dan dat het energie geeft om iets nieuws mee te maken. Om ergens 'te zijn', zonder meteen 'terug' te moeten, of 'weer verder'. Dat de motor ook even 'af'' kan en dat het dan stil is.
Ontdekken dat die stilte helemaal niet niks is, maar dat het ruimte geeft aan allerlei hele subtiele nieuwe geluiden , die nooit over het gedender van het motorgeluid heen konden weerklinken. Die er altijd al waren, maar die jij in de herrie en drukte nooit hebt waargenomen.
Je merkt kleine dingen op die je nooit gezien zou hebben door er op hoge snelheid langs te suizen.
Nieuwsgierig verken je wat er te ervaren is, hier, nu.
Je merkt dat je opleeft van andere zintuiglijke impulsen dan 'kijken' van een veilig afstandje alleen, gezien door het filter van de voorruit van je geloofssysteem.
En dat als er andere levende wezens daar aanwezig zijn, dat je 'contact' kunt hebben en er nieuwe mogelijkheden open zijn om daar vorm aan te geven.

Dat er mensen zijn die van dergelijke ervaringen zo onder de indruk raken dat ze menen dat het gebruik van een auto ( eigen geloofssysteem uitgerust met 6 versnellingen en turbo denkvermogen) ' slecht is'  en dat ' het leven' alleen maar plaatsvindt als je totaal niets bestuurt en alles maar gewoon laat gebeuren.......(zonder ook maar ergens ooit nog over na te denken).....

Ach, laat ik mijn idee daarover samenvatten door te zeggen...... dat lijkt mij nou van het ene uiterste naar het andere gaan.

En hoe leuk twee uitersten ook zijn om te (ver-) kennen, er valt natuurlijk ook heel veel te beleven door combinaties te maken.

Daar ben ik dan weer een fan van, om onder de aandacht te brengen.

onder de motorkap

Uit eerdere blog stukjes, zoals die van gisteren, zou je als lezer kunnen opmaken dat ik iets tegen yoga, mindfulness en meditatie heb.

Dat is niet zo.
Ik heb hoogst zelden intrinsiek iets tegen een bepaalde mogelijkheid om je tijd in te investeren. Alle mogelijkheden hebben zo hun plek in het veld van de mogelijkheden.

Ik zie ook hoe zaken als yoga, mindfulness en meditatie een heleboel mensen helpt om kalmer in het leven te staan, zeker als ze het regelmatig uitvoeren. En veel mensen voelen zich er zelfverzekerder door .
Wat valt daar nou 'op tegen' te hebben?
Niks toch....?!

Vanmorgen kwam er een beeld in me op dat wel aardig illustreert welke rol ik denk dat yoga, mindfulness en meditatie spelen. Wat ook verklaart waarom ik denk dat yoga, mindfulness of meditatie wel helpen om prettiger te leven, maar ook vaak niet 'op zich'. Ze vervullen specifieke functies binnen het geheel van ' het leven'.

Als ik 'prettig leven', nou eens vergelijk is met 'lekker autorijden'.
Dan 'doe' je dat door achter het stuur te kruipen, alle onderdelen van de besturing te bedienen en op de gewenste snelheid een parcours naar keuze af te leggen, op een snelheid die je geschikt acht, met een rijstijl naar eigen inzicht.
De boel is zo ontworpen dat je via de voorruit rechtstreeks naar buiten kijkt in de richting die je opgaat en via de spiegels nog contact hebt met wat er achter je is. Zo vorm je je een beeld van wat er om je heen gaande is.

Zelfs als je nergens tegenaan knalt, al dan niet op eigen initiatief, kan het voorkomen dat het karretje even minder lekker rijdt.
Zo'n voertuig heeft namelijk meer aandacht nodig dan alleen maar ' gebruik', ofwel.... onderhoud.
En dat is dan weer net even iets meer dan alleen maar regelmatig door de wasstraat halen, zodat het er mooi uitziet in de ogen van anderen.

Dat er regelmatig 'getankt' moet worden, zien de meeste bestuurders als een normaal onderdeel van het gebruik, waar bijna niemand van terugschrikt.

Maar ook olie verversen, bougies vervangen, lampjes vervangen, zekeringen vervangen, remmen vervangen, banden wisselen etc. zijn af en toe nodig.....
Daar is niet iedereen even vertrouwd mee om zelf te doen.
Je merkt als bestuurder dat dat nodig begint te worden, omdat het karretje niet zo soepel meer loopt, niet zo lekker meer op de weg ligt, niet zo vlot meer remt of...... dat er echt iets hapert en stuk is.

Wie dergelijke dingen aanpakt, bevindt zich doorgaans juist niet op de bestuurdersstoel en het voertuig is voor dat doel over het algemeen even ergens apart en stil gezet.

Tot een aantal onderdelen heb je inderdaad toegang via de buitenkant, maar buitengewoon veel onderdelen zijn verzameld achter een speciaal luikje dat je moet open maken om te kunnen waarnemen wat zich afspeelt in de machinerie die voor de voortbeweging zorgt.

Nou zijn yoga, meditatie en mindfulness wat mij betreft heel goed te vergelijken met 'de motorkap openen' en (vaak in een (mentale en fysieke) houding waar je wel even aan moet wennen) eens een blik 'naar binnen' te werpen.

Geen enkele onderhoudsmonteur zal dus intrinsiek iets 'tegen' het openen van de de motorkap hebben, want zonder een activiteit die de motorkap opent en de vaardigheid om rustig een blik naar binnen te werpen, zie je niet wat er daar gaande is en kun je er ook niets aan veranderen, indien nodig.

Ook al zullen er best onderhoudsmonteurs zijn die om competitieve redenen liever absoluut niet hebben dat hun klanten zelf vaardig worden in het openen van de motorkap en het interpreteren van wat daaronder gebeurt......de meesten hebben toch liever vrolijke tevreden mobiele klanten, die best zelf hun eigen ruitenwisservloeistof kunnen bijvullen en olie kunnen peilen en dat bijvullen. Zij willen best graag uitleggen hoe iemand dat zelf, thuis kan doen. Zij delen hun kennis en expertise vrijelijk en openlijk met iedereen die dat zou willen kunnen.

Maar het moge hopelijk iedereen duidelijk zijn dat alleen maar de auto stilzetten, een andere positie aannemen, de motorkap openen en een blik op de inhoud werpen, niet de oplossing vormt als er iets 'op' is, aangevuld moet worden of vervangen.

Het moge hopelijk ook iedereen duidelijk zijn, dat het heel leuk en prettig kan zijn om met vertrouwen die motorkap te openen en te zien dat het rustig is als de boel stil staat en brandschoon. Maar ook, dat dat genot slechts een klein onderdeel uitmaakt van de uiteindelijke bedoeling van die auto. Want dat is toch wel, het met genoegen gebruiken, er prettig in rijden en allerlei ervaringen opdoen.

En tja.... heel soms is 'even stilstaan en de motorkap openen en er een frisse wind door laten waaien' inderdaad precies wat er nodig is om een oververhit rakende motor (en bestuurder) af te koelen.
Maar dat is niet altijd en voor ieder probleem het geval.

Mijn punt  is, vanuit mijn expertise, dat als het mechaniek structureel misbruikt wordt en het normale onderhoud structureel wordt verwaarloosd...... alleen de motorkap openen en naar binnen kijken niet genoeg is om veel rijdend plezier van je wagentje te hebben.

En, om de auto analogie nog maar even wat verder door te voeren.

• Bijzonder veel mensen die (nog) wel het gevoel hebben vooruit te komen in het leven, schakelen massaal vaak te laat (op een te hoog toerental) en te vlug-zonder-de-koppeling-voldoende-in-te-trappen, waardoor de versnellingsbak veel sneller slijt dan nodig is.
• Echter, bijna alle mensen die het leven als behoorlijk negatief ervaren, hebben van hun instructeurs geleerd dat je bij vertrek 's ochtends de versnelling in zijn achteruit moet zetten en dan via het achterraam ( in een ongemakkelijke houding die je niet lang vol kunt houden) en via de spiegels kunt zien waar je naartoe gaat. Zij vragen zich af waarom het onder de motorkap altijd zo gierend onrustig is (behalve als ze helemaal niks doen en stil staan) en waarom het leven zo'n eeuwige oncomfortabele worsteling is....

Tja, ik blijf dus wel bij mijn stellingen van de vorige blog post, vandaag met een diepere laag van begrip en nuance.

• Het begrip/bewustzijn vergroten over de natuurlijke logische bedoeling(en) en functies en richting ergens van, 
• daarmee in lijn handelen ( in zowel het gebruik als het onderhoud) , 
• wat ook betekent voldoende ruimte geven aan transformatie processen om volledig plaats te kunnen vinden......

....... lijkt mij een buitengewoon zinvol begin.  (Ja, ook als bijna niemand die je kent dat doet)

Dat daar regelmatig motorkappen bij geopend dienen te worden, als ondersteunend in dat proces, ligt voor de hand......gezien de functie van zowel de motor als de kap.

Dat het dan mogelijk een bijzonder aanbevelenswaardig idee is om ook je rij-stijl (gedrag) eens te bekijken en waar nodig aan te passen om onnodige slijtage, dure reparaties en nare ongelukken te voorkomen...
Dat is natuurlijk niet iets wat je van je welwillende onderhoudsmonteur wil horen. Waar denkt hij/zij zich nou eigenlijk mee te moeten bemoeien? Met hoe jij je autootje gebruikt (godbetert).. dat is toch helemaal jouw eigen zaak!
Want jouw rijstijl ( zeker als je eigenlijk precies doet wat iedereen die jij kent doet) .... die is natuurlijk prima en daar is 'helemaal niks mis mee'.... dus dat kan uiteraard nooit de oorzaak zijn van mechanische defecten of de ongelukken die zich om je heen voltrekken.

De rijstijl van anderen op jouw weg... tja, die laat wel te wensen over... maar de jouwe.....?

Ach ja......

En natuurlijk heb ik het hier over de energetische en dus onzichtbare/abstracte equivalenten ervan.