naar je zin

Soms/regelmatig/vaak (kruis aan wat van toepassing is) ontwikkelt ' iets' zich niet zo naar je zin.

Hoe herken je dat?
Ik herken dat zelf doordat er zich fenomenen aandienen met een sterke emotionele lading die signaleren dat er iets 'mis' is...... , ofwel: niet naar mijn zin.

Doorgaans hebben die twee 'gezichten', die elkaar best (soms in hoog tempo knipperend) af kunnen wisselen:

Het boze signaal, dat zich energetisch naar 'buiten' toe uitdrukt:

• verontwaardiging 
• boosheid/woede
• 'vecht'-drang, 'terug willen slaan' 

Het verdrietige signaal, dat zich energetisch naar 'binnen' toe uitdrukt:

• teleurstelling
• verdriet
• 'terugtrek'drang
• depressie

Tja, wat nu?

ontkennen/onderdrukken?
Veel mensen kiezen voor de strategie om dat signaal over het 'iets' te ontkennen of te onderdrukken omdat het signaal waarnemen als 'niet OK' of 'eng' wordt gezien.
Daarmee gat het signaal niet weg, noch de onderliggende oorzaak, en dus zullen zowel de onderliggende oorzaak als het niets doen met relevante informatie over je 'mindere' leefbeleving de kwaliteit van je vervolgkeuzes beïnvloeden. Nadelig, zou mijn inschatting zijn, want je blijft maar doorgaan op de ingeslagen weg met dat  'iets' op dezelfde manier wat klaarblijkelijk 'niet prettig' is.

verplaatsen?
Van de mensen die er wel iets mee doen, is een veelvoorkomende strategie om lang en veel aandacht te geven aan de waarneembare symptomen van het signaal over 'iets'. (Alsof je nauwelijks meer op de weg kijkt, maar je voortdurend focust op dat ene rood knipperende lampje op je dashboard.)
Die mensen focussen zich op het 'iets' dat iets anders had moeten zijn om 'het' plezierig en prettig te kunnen worden ervaren.
Het signaallampje had groen moeten zijn... maar is nu oranje of rood en dan worden ze daar verdrietig of boos over.

zin-vol?vol zin?
Een andere methode is aandacht te hebben voor de hele zin.
Daarbij de aandacht leggen over het 'iets' en de rest van  'je zin'.
' Iets' ontwikkelt zich immers niet zo naar 'je zin'.

Waar dat 'iets' mee te maken heeft, is vaak wel heel snel duidelijk als je er even bij stilstaat.
Het signaallampje heeft als het ware een icoontje met een thema waar het naar verwijst....
de relatie met.....

• een levend wezen in je omgeving
• de taken die je dagelijks verricht
• .....

Wat is nou eigenlijk dat  'je zin'?
Waar zit dat?
Wat doet dat?
Is het steeds hetzelfde of veranderd het regelmatig... en hoe dan?

Het is hier niet de bedoeling om daar een hele verhandeling over te schrijven.
Het is hier de bedoeling om de optie op tafel te leggen om de hele kwestie dat-er-iets-mis-is in de relatie 'iets' ten opzichte van 'je zin', van een andere hoek aan te vliegen.

Hoe om te gaan met het 'iets' (dat eigenlijk altijd onder de sterke invloed van krachtenvelden van elders in het systeem zich manifesteert in de vorm die het heeft) kon nog wel eens een stuk simpeler zijn als je de kant van 'je zin' daar actief mee in verband brengt.

Een manier om dat te doen is door letterlijk naar je zin te kijken en het verband actief te veranderen door het andersom te bekijken.

Dus, taalkundig is je (gesignaleerde) zin:

• ' Het iets ontwikkelt zich niet zo naar mijn zin'

Omgedraaid ziet die (praktisch aangepakte) zin er zo uit:

• ' Mijn zin ontwikkelt zich zo niet naar het iets'

(dat klinkt wel een beetje als een kromme zin, maar lees het eens als:

' mijn zin vormt zich zo niet aan de hand van dit iets' )

He...... dat is grappig. Er ontstaat op deze manier gezien, een interessante extra nadruk op het woord  'zo'..... 

En zo betekent in deze zin ook nog eens ' op deze manier'!

Voeg aan die boeiende constatering een snufje mensenkennis toe.
Wetende dat spiritueel (of sociaal-emotioneel, wezenlijk menselijk, hoe je het maar wilt noemen) jij je Z11 in je leven wilt ontwikkelen aan de hand van de ervaringen die je mee-maakt*....
dat je er ' beter' van wilt worden** 

 * 'meemaken' in de beide betekenissen,

de delen die je 'overkomen' en de delen die je mede-vorm geeft en creëert.

** ' beter', als in een beter mens.

Niet beter dan een ander.... maar beter dan eerdere versies van jezelf

Dan opent dat je begrip dat de kern van het probleem mogelijk niet ligt bij wat het 'iets' is of zou moeten zijn, maar bij de gesignaleerde stagnatie van je eigen ontwikkeling in relatie tot dat 'iets'.

De eerste vraag om dan te stellen is:

" Behandel ik dit 'iets' in mijn leven naar mijn beste eer en geweten? Ga ik met dit iets om op de beste manier die ik me kan voorstellen, gebaseerd op al mijn eigen ervaringen en begrip van wat prettig en goed werkt, zowel nu als op de langere termijn?"

Wantin het geval dat jij mindere kwaliteit levert dan je eigenlijk al (semi-)bewust weet dat voorhanden is in jouw repertoire (ongeacht hoe fantastisch anderen jouw aanpak wellicht wel vinden!!):

• in wat en hoe je over 'iets' (wat ook jezelf kan zijn) denkt
• in wat en hoe je over 'iets' (wat ook jezelf kan zijn) spreekt
• in wat en hoe je 'iets' (wat ook jezelf kan zijn) be-handelt, via je keuzes en acties

....... hoe denk jij je Z11 dan tot ' beter' te gaan ontwikkelen, als je nu ' het beste' voor zover jij kan overzien niet kiest? Hoe kunnen betere (nieuwe) opties dan onder jouw aandacht komen om te ontwikkelen en nieuwe ervaringen mee op te doen?

Zin om dat eens Z11 te proberen en Z11 ervaring mee op te doen?

sociaal emotioneel leren lopen

Alles wat ik schrijf gaat eigenlijk maar over een ding: de menselijke sociaal-emotionele ontwikkeling.

Het gaat zowel over de persoonlijke sociaal-emotionele ontwikkeling, als individueel mens, maar ook over de collectieve sociaal-emotionele ontwikkeling van de mensheid.
Mijn indruk: hoe verder dat is ontwikkeld, hoe beter het (leven) loopt....soepeler, met meer vertrouwen, effectiever....

Rondom het fenomeen' lopen' kwam er gisterenmiddag een mooie vergelijking binnen.

Ik begin hem bij de evolutie van het leven met een focus op de evolutie van de mens.

collectief; miljoenen jaren

Het leven op aarde nam vanaf 'den beginne' steeds geavanceerdere vormen aan.
Van eencelligen in water, werden 'we' meercellig en kregen gaandeweg meerdere gespecialiseerde functies met bijbehorende fysieke eigenschappen.
'We' kropen op enig moment op wankele pootjes uit het water. Eerst tijdelijk, later meer permanent.
Een redelijk veelzijdige variant van het type 'zoogdier' ontwikkelde de functie ' rechtop lopen'. Dat, gecombineerd met een aantal andere geavanceerde functies, resulteerde in het zoogdier dat we kennen onder de naam 'mens'.

De voordelen van rechtop leren lopen waren onmiskenbaar, ten opzichte van een of twee handen aan de grond houden:

• Je had je handen vrij...... daar kun je dan tegelijkertijd andere dingen mee doen, terwijl je je voortbeweegt. Meer met je meedragen, bijvoorbeeld.
• Je was ineens een stuk groter.... zat je eerst met je neus in het gras, nu steek je daar zomaar bovenuit en dan kun je verder om je heen kijken. Dan kun je verder vooruit kijken, meer en andere dingen zien.

We kwamen al voort uit een diersoort met een sociaal leefverband (primaten) en verfijnden de mogelijkheden van samenwerken met geavanceerde vormen van communicatie.

individueel, een paar jaar

De homo sapiens is nu al een tijdje op de planeet aarde aanwezig.

Het model lijkt aardig ' af' te zijn en de ontwikkeling van een nieuw, gezond exemplaar verloopt in fases die de collectieve evolutie in sneltreinvaart doorlopen:

• van een eencellige
• worden we meercellig in het (vrucht-)water
• dan komen we 'aan land'
• daar moeten we in vrij hoog tempo onze geavanceerde basisfuncties als mens ontwikkelen en trainen: kruipen, rechtop lopen, praten.... om een volwaardig onderdeel van de stam te kunnen zijn.

Nu een vraagje.

Is de evolutie ' klaar'?
Is 'hoe de wereld nu is' wel het eindstation van evolutie?
Is het prototype van 'de mens' nu wel geheel door- en uitontwikkeld? Kwestie van reproductie nu... niets meer aan (te) doen?

Zou dat niet vreemd zijn?

Wat nou, als dat proces van evolutie gewoon aan het doorgaan is en onze diersoort 'homo sapiens' zich ook nog (gewoon) doorontwikkeld?

Wat nou als we bijvoorbeeld op het punt staan om dat-wat-wij-als-onze-natuurlijke-habitat-kennen (de fysieke wereld) ook, als ware we amfibisch, te kunnen verlaten om de meta-fysische wereld te gaan verkennen?

Of, wat nou als we dat al een poosje doen en nu op het punt staan om ons op te richten in het meta-fysische grasland, zodat we er niet meer alleen maar in kunnen rondkruipen, maar er onze handen in vrij hebben en meer overzicht ervan kunnen krijgen over wat er in onze leefomgeving zoal gaande is?

Zou dat niet enorm opwindend idee zijn.... om deel van dat proces uit te maken?

Ik vind dat wel een mooi beeld en het past ook wel erg goed bij mijn beleving.

Natuurlijk ondervonden de pioniers in zo'n evolutionaire mijnlpaal eerst weinig weerklank bij hun soortgenoten.

• Het water uit! Ben jij nou gek geworden? Dat is gevaarlijk!
  Ja maar mam, ik heb het al een paar keer gedaan. het is echt veilig en het is er leuk! Er is zoveel meer te zien.
• Rechtop lopen! Je hoofd boven het maaiveld uitsteken? Ben jij nou gek geworden? Zonder je handen te gebruiken je voortbewegen? Dat is onmogelijk! Dat is gevaarlijk!
  Ja maar pap, ik heb het al geoefend. Het is fantastisch wat je dan allemaal ziet. En kijk wat ik mee heb kunnen nemen voor je. Met wat oefening is het echt veilig en het is ook zo leuk!

Ik herken het type conversaties (zelden zo uitgesproken in woorden trouwens) :

• de meta-fysische wereld in gaan? De wereld van de pure energie verkennen en daadwerkelijk gebruiken in je dagelijkse dag? Ben jij nou gek geworden? Dat is gevaarlijk!
• sociaal-emotioneel rechtop lopen? Jezelf uitlijnen op ' recht' doen? Alles vanuit een hoger perspectief gaan benaderen? Dan handenvol dingen terugbrengen die we niet kennen hier in 'maaiveld' en die dan delen omdat die volgens jou grote  'voedingswaarde' hebben ? Omdat je meer mogelijkheden ziet, en jij weet dat we als mens (ook) in harmonie leven en overvloed? Dat dat echt zo is en kan als we onze handen anders gebruiken en ons verstand voeden met die nieuwe indrukken en mogelijkheden die die wereld biedt.
  He, jij bent niet alleen gek geworden, je denkt ook nog eens dat wij het zijn!

Ja, maar mensen. Ik doe het als vier jaar lang. Het kan echt heel veilig en het is er ook nog eens leuk. Er is zoveel meer te zien en te beleven. Kijk! Probeer het (alsjeblieft) ook eens een paar keer. 

O ja.... en geef dan niet op als je eerst wat struikelt..... dat hoort er wel een beetje bij, bij rechtop leren lopen... dat weten we allemaal uit ervaring van toen we 1 a 2 jaar oud waren.

Maar als je:

• de angst om te vallen  en 
• de angst om grip te verliezen/ de drang om tenminste een hand aan de grond te houden en 
• de angst om je kop boven het maaiveld te steken spelenderwijs kunt overwinnen, ombuigen/transformeren, dan kan juist dat de energie leveren voor een voortstuwing, voorwaarts.... 

....dan kunnen we ons, collectief, als mensheid als geheel oprichten en verder ontwikkelen.

(Lopen is immers een vorm van zeer wankel/instabiel voortbewegen waarbij de energie van het fenomeen  'vallen' in een voorwaartse beweging wordt omgebogen. Maar tegen de tijd dat je het kunt, denk je er niet meer in die termen over na)

Niet alleen het meest van de tijd rechtop lopen, fysiek, maar ook het meest van de tijd recht doen, meta-fysisch.

Dat klinkt heel technisch (als iets moeilijks natuurkundigs) of zweverig (spiritueel) , maar het gaat gewoon over het veld van de sociaal-emotionele vibes. En die voel je al, daar ben je al deel van.

We zitten te laag met onze perceptie van hoe het echt zit.....
We leren dat we moeten kruipen ( om iets voor elkaar te krijgen, voor een ander) om ergens recht op te kunnen hebben.
Maar als we meta-fysisch onszelf uitstrekken en recht-op zijn, dan kunnen we veel meer voor elkaar krijgen, voor onszelf en een ander. Dan kunnen we sociaal emotioneel rechtop lopen, met opgeheven hoofd dus, omdat we 'kruipen' niet meer zo nodig hebben
Als wij meta-fysisch leren lopen, dan loopt ons leven ook beter.

Want.... wij zijn al die 'nieuwe' mens die dat kan. De functionaliteit zit al in ons DNA.
We kunnen al pure energie ' ademen', we hebben al de meta-fysische longen ontwikkeld.

Ons meta-fysische handen (een functie van onze geest) hebben al een opponeerbare duim waarmee we dingen beter ( subtieler/genuanceerd en simultaan van twee kanten) kunnen vastgrijpen ( dat noemen we 'begrijpen', 'bevatten') 

We kunnen al energiepatronen 'lezen' en 'interpreteren' en uitwisselen..... we hebben ook al het vermogen om ze te kunnen 'schrijven' . Dat zijn misschien nog een beetje onbeholpen 'hanepoten' en korte zinnen, maar oefening baart kunst.

Maar dan moeten we wel onze 'handen' ervoor vrij maken en ons erop richten: energetisch oprichten.

Van kruipen, naar lopen.... dus.

Veel volwassenen zullen zich beledigd voelen met dit stukje.

Dit stukje zou eenvoudig begrepen kunnen worden als een statement waarin ik beweer dat er iets behoorlijk schort aan zijn huidige sociaal-emotioneel functioneren als mens.
Zulk nieuws, stellen maar bijzonder weinig mensen op prijs.

Het is dan ook niet de kern van dit blog stukje.

Ik denk dat we als mensheid het sociaal-emotioneel kruipen nu wel onder de knie hebben.
Dat we een drang hebben om de capaciteiten voor onze onderlinge connectiviteit en verhoogde dagelijkse mobiliteit verder te ontwikkelen, moge duidelijk zijn, gezien het ogenschijnlijk succes van mobiele smart-apparaten en social media.

Maar met constant een hand daaraan verbonden, meer bezig met 'bevallen' (' likes') dan met opstaan, meer bezig met 'opvallen' in het maaiveld dan met daadwerkelijk (zelfstandig of in duurzame samenwerking met anderen) vooruitgaan zijn die fenomenen mogelijk het meta-fysiche equivalent van tijdelijke hulpmiddelen.
Niet de meest gezonde om afhankelijk van te worden.....

In het licht van oefenmateriaal om sociaal emotioneel rechtop te leren lopen, zie ik ook een rol voor yoga, meditatie en mindfulness.

Ze vormen allemaal veilige (angst reducerende) oefeningen om je energielichaam recht uit te lijnen.

Ze vormen allemaal veilige (angst reducerende) oefeningen om even niets in de handen van je geest te hebben, zonder fysisch houvast in een dynamisch balans te leren stilstaan.

Maar hoe nuttig stil kunnen staan in het maaiveld ook is, op een rustig moment in een hectisch bestaan...

Hoe fijn het ook is als je die vaardigheid  met vertrouwen kunt doen en hoe interessant het ook is om zo meer te ervaren van de energetische wereld......

stilstand is nog geen (evolutionaire) vooruitgang.

Stilstaan is dan weliswaar een tandje moeilijker dan kruipen.

Probeer het maar eens met je ogen dicht op een been en je ontdekt dat het helemaal niet zo statisch is als je wellicht denkt. Het blijkt een dynamisch evenwicht te zijn.

Het is toch duidelijk iets anders dan een soepele lichte tred om bewust ergens naartoe te gaan.

We kennen dat allemaal van de fysieke wereld.

Nemen het een kind in ontwikkeling (normaal gesproken) niet kwalijk dat het nog ervaring hiermee moet opdoen voordat het allemaal 'vanzelf', soepel en harmonieus gecoordineerd gaat. 

Dit blog stukje is dus geen belediging aan het adres van welk mens, in welke fase van ontwikkeling dan ook.

Het is een uitnodiging aan alle mensenkinderen in ontwikkeling om dat rechtop lopen ook in de meta-fysische wereld te gaan doen. Om recht te doen aan wie zij al zijn, een vermogen dat wij al hebben tot expressie en volle wasdom te laten komen.

Enne, een van de grootste existentiële angsten als mens is dat maaiveld niet meer je thuis is (zelfs al voelen velen van ons er unheimisch in......)

Maar dit is een uitnodiging om in maaiveld rechtop te leren rondlopen.
De keuze waarheen je dan wilt lopen, komt daarna pas aan de orde. Of dat in het maaiveld is, of er eigenlijk wel iets buiten dit meta-fysische maaiveld is.... dat zijn allemaal vervolgvragen waar je op kruiphoogte en kruipsnelheid niet gauw, niet veilig genoeg en te weinig zinvol aan toe kunt komen.....

Ben ik dan een 'beter' mens, denkend dat ik in een ontwikkeling voorop loop?

Nee... wel eentje met een wat grotere ontdekkingsdrang op het vlak van hoe sociaal-emotionele fenomenen werken dan gemiddeld, een vleugje meer doorzettingsvermogen gebaseerd op 'selluf doen' en een beetje minder interesse in de materiële aspecten van 'maaiveld'.

Om met Acda en de Munnik te spreken:

Groetjes uit maaiveld!

kwaliteit van de verbinding

Als adviseur duurzame gemeenschapsontwikkeling, zijn er een paar basisbouwstenen die fundamenteel zijn.

In dit geval zijn ze niet van een concreet materiaal gemaakt, zoals cement, beton, steen of hout maar van de veel abstractere substantie: energie in beweging.

We noemen de verschillende typen bouwmaterialen in de ontwikkeling van leefgemeenschappen dan meestal sociaal-emotionele thema's.

Communicatie is zo'n thema.

Hoe dat bouwmateriaal ingezet wordt in een samenleving, zegt veel over de structurele integriteit en duurzaamheid van het bouwwerk.

Gebruik makend van communicatie, worden de zaken die ertoe doen aan elkaar verbonden, in ruimte en tijd, in de vorm die we eraan wensen te geven.

Je zou communicatie dus als cement kunnen zien, dat de verbinding tot stand brengt tussen twee of meer objecten die in een zinvol verband geplaatst worden.

Communicatie en cement hebben met elkaar gemeen dat er talloze typen van bestaan, met hun eigen kenmerken en kwaliteiten (snel (drogend), kleverig, lobbig, bondig, grof, fijn(gevoelig), kleurrijk of eentonig, voor professioneel gebruik, voor thuisgebruik, premix....).

Het is gemakkelijk te begrijpen dat niet ieder type cement, voldoet in iedere situatie.

Niet alleen omdat het er esthetisch 'niet zo fraai' eruit ziet. Maar ook omdat het niet de gewenste stevige verbinding oplevert.

Het kan maar zo zijn dat de gewenste verbinding helemaal niet tot stand komt, omdat het cement niet voldoende bindkracht heeft in relatie tot de overige materialen.

Het kan ook maar zo zijn dat het eerst wel aardig lijkt, maar te weinig kwaliteit heeft voor de beoogde termijn waar het bouwwerk voor bedoeld is om te dienen.

Een bekend voorbeeld is dat in de wederopbouw na de oorlog snel, veel en tegen lage financiële kosten hoog op het prioriteitenlijstje stonden om mensen snel weer van voldoende woonruimte te kunnen voorzien.

Dat lukte.

Echter, van de (zeer gelijkvormig, fantasieloze)  flats en eengezinswoningen die in de jaren 60 zo snel en goedkoop waren neergezet, bleek in de jaren 80 (al) een groot deel onderhevig te zijn aan betonrot. 

Dat maakte dat veel van die huizen ook alweer snel ( in relatieve termen van levensduur van woningbouwprojecten) afgebroken werden en vervangen door 'nieuw'.

Dit maal, zo het zich laat aanzien, met een wat grotere prioriteit voor duurzaamheid.

In de sociaal emotionele samenlevingsopbouw lijken 'snel' en 'veel' en 'goedkoop' ook een paar decennia hoog op het gemeenschappelijke prioriteitenlijstje te hebben gestaan.

En daarmee hebben we in hoog tempo het een en ander aan sociale structuren uit de grond gestampt die het wereldbeeld in sociaal-emotionele zin voor alle betrokkenen nogal ingrijpend bepalen.

Zoals weinig mensen echt gelukkig werden van het wonen in en het kijken naar de stedenbouwkundige projecten uit de jaren 60 die vooral recht deden aan het opstapelen van  'kwantiteit' en een stuk minder aan (menselijke) natuur, kwaliteit en duurzaamheid.......

(....... moet ik echt mijn zin afmaken....?)

Het is mijn inschatting, dat als we meer en meer de omschakeling maken om onze sociaal-emotionele bouwtijd met veel zorg en aandacht voor het proces te besteden 

• liever een hand vol bouwstenen op een dag bewerken  
• met het juiste cement (communicatie), 
• in de juiste hoeveelheid 
• in de juiste verhouding 

(met oprechte zorg gemengd met gratis (!) en tegelijkertijd bijzonder kostbare ingrediënten als 'aandacht', 'vreugde' en 'pure waarheid')

• met respect voor transformatietijd
  ----- de ingrediënten goed roeren (van alle kanten bekijken) en je laten beroeren 

 (voelen of het al werkelijk  'goed' en duurzaam verbindend aanvoelt ( is bruikbaar), of 'beroerd' ( is niet bruikbaar!).....

          ----- de natuurlijke noodzakelijke wachttijd voor je het aanbrengt

 (nadat je natuurlijk eerst checkt of de mix echt naar je zin en van de beste kwaliteit, voor zover jij kan overzien is)

          ----- de natuurlijke noodzakelijke droogtijd in acht neemt voordat je het gaat belasten

dan bakken vol energie besteden aan 

• honderden interacties op een dag
• met eenheidsworst vlug-klaar instant cement (communicatie)
• met bouwsteentje die zich niet eens daadwerkelijk op jouw hier-en-nu bouwterrein bevinden
• zonder te letten op hoeveelheid, verhouding en de omstandigheden waarin vlug-klaar cement wel en niet tot hun recht komen
• en zelden omkijken naar en genieten van de kwaliteit van het resultaat van je bouwactiveiten (want tja, druk druk druk met het bouwen van meer-meer-meer)

.... dat we met elkaar meer solide bijzonder mooie sociale emotionele structuren bouwen waarin het werkelijk prettig leven is en waar we ook met plezier naar kijken, al bouwend nu en in de toekomst.

dank je wel

Vandaag, precies 10 jaar geleden, bracht ik voor het laatst een paar uur door in het gezelschap van iemand die onmiskenbaar een buitengewoon grote invloed heeft gehad mijn leven.

Niet alleen was ik zonder haar eenvoudigweg niet in 1972 als mens ter wereld gekomen, ze heeft me ook van (op)voeding voorzien.

Wie gedurende ongeveer 18 jaar bepaalt en klaarmaakt wat jij eet, heeft natuurlijk nogal invloed op hoe en waarmee je lijf zich kan ontwikkelen. Daar is de basis voor een goede gezondheid wel gelegd, denk ik.

Verder heeft ze me ruimschoots ook van "Food for Thought" voorzien, als (vrouwelijk rol)model ook van heeft voorzien, gewoon door te zijn wie ze was en te doen wat ze deed op de manier die haar goed leek. 

Waar zij trouwens verder weinig woorden aan 'vuil' maakte, of  duidelijk 'erg mee bezig was' ... Enigszins tot mijn ongenoegen/frustratie als een indigo-kind die altijd graag het 'waarom' naast een 'hoe' wil kunnen leggen.

Wat mij weer volop de oefengelegenheid bood om via mijn eigen observatie dieper in het woordloze 'hoe' door te dringen.... een vaardigheid waar ik nog dagelijks veel plezier aan beleef....

Enfin, het is dus wel duidelijk dat zij van grote invloed geweest op mijn leven, ook al is ze er nu al bijna een kwart van mijn leven niet meer, in levende lijve bij.

De bijzondere (natuurlijke en dus voor diegene zeer vanzelfsprekende) kwaliteiten van iemand, ontdek je meestal pas tegen de tijd dat er voldoende vergelijkingsmateriaal zich aandient van een andere orde.

Een paar talenten springen in het oog:

Hoe zeer ze ook dingen te verhapstukken had, kleine... maar ook een aantal behoorlijke grote......hoezeer dingen ook tegen zaten..... zij bezat het (doorzettings-)vermogen en de praktisch inslag om er toch weer iets van te maken.

Bij de pakken neerzitten? Het hoofd laten hangen? De moed verliezen? Het bijltje erbij neergooien? Er totaal geen gat meer in zien? Ik kan het me niet van haar heugen.
Kijken wat er nodig is en kan gebeuren en je daar dan op richten, doen wat je kan, met volle inzet, naar beste eer en geweten ..... dat wel. Of dat nou onmiddellijk 'leuk' is of niet, is dan niet zo heel erg aan de orde. Als iets nodig is voor een goede voortgang, dan is het nodig.
Hoofd-en bijzaken kon zij volgens mij bijzonder goed van elkaar onderscheiden.

Hoezeer ze zo hier en daar met het fenomeen 'weinig' te maken had, organiseerde ze daar toch de beleving van 'overvloed' uit. Er was altijd een vers bosje bloemen op tafel, er was altijd wat lekkers bij de koffie/thee en er was altijd een toetje.

Er zijn van die genoegens die door een ander wellicht als eerste wegbezuinigd zouden zijn, maar voor haar duidelijk deel uitmaakten van de basis van een prettig leven.

Haar talent om efficiency en genieten te combineren was van een buitengewone orde.
Het huishouden was altijd miraculeus netjes verzorgd, maar hoe dat gebeurde en hoeveel tijd daar toch eigenlijk wel mee gemoeid moest zijn, was mij in die dagen volkomen onbekend want,...... ik zag haar zich meestal even lekker in het zonnetje koesteren,  of ze las een boekje, maakte een puzzeltje, deed een haakwerkje, of een spelletje, was in voor een fietstochtje, of een praatje.

Het enige wat we haar ooit echt structureel in huis zagen doen, was eten koken en 's avonds wat strijkwerk wegwerken.

OK.... het blijkt dat we het kenmerk delen dat we het liefst, als we werken, dat doen als niemand ons voor de voeten loopt....
Maar he, ik heb, na het verlaten van het ouderlijk huis wel ervaren dat de meeste mensen over een veel lagere graad van efficiency beschikken en hun taken niet zo kunnen organiseren dat er behoorlijk wat tijd en gelegenheid is voor 'effe niks' (zonder dat ondertussen de boel ergens in het honderd loop) 

Ik zeg 'effe niks'.... maar dat zou verkeerd uitgelegd kunnen worden als 'niet storen'.
Maar haar oprechte open (zelden veroordelende) belangstelling voor wat er in het leven van anderen gaande was, was groter dan gemiddeld.

In de dagen dat ze zelf erg ziek was en weinig meer zelf kon doen, was er voor haar geen groter genoegen dan van anderen horen wat ze zoal meemaakten en daar oprechte belangstelling voor hebben en bij meeleven.

Als je al die dingen van een 'meester' mag leren......

"Mam, dank je wel."

welk model?

Het vergelijken van je geloof-systeem met een automobiel, levert me veel plezier op.

Het past zo goed op elkaar!

Neem nou de vele verschillende modellen die er zijn.

In de autowereld kijken we er helemaal niet vreemd van op dat er ieder jaar nieuwe geavanceerdere modellen van de band rollen die gebruik maken van de nieuwste inzichten rond veiligheid, duurzaamheid, rijcomfort en navigatiegemak.

Het ene merk legt de nadruk op aspect X, de ander op aspect Y en daarna is het een kwestie van persoonlijke voorkeuren en omstandigheden om het karretje dat het best bij jouw wensen past te kiezen (of zelfs custom-made samen te laten stellen).

In de wereld van de auto's vinden we het zeer normaal dat die vrije keus er is en kegelen we elkaar zelden van de weg uitsluitend vanwege het model auto dat ieder verkiest te besturen. Het model dat we besturen regelt doorgaans ook niet wie er voorrang heeft in het verkeer.

We hebben wel agressieve neigingen in het verkeer, maar zelden vallen we elkaar aan op het model zelf.

Opvallend is dat we die (agressieve) neiging wel bijzonder sterk hebben als het om persoonlijke geloof-systemen gaat. 

• Mijn geloof slurpt meer brandstof, heeft meer PK, maakt meer lawaai dan de jouwe en dus heb ik voorrang, zowel op de weg als in de rij bij het tankstation.
• Mijn geloof is ouder, een klassiek model waar generaties al mee getoerd hebben. Van historisch belang. Perfect in originele staat. Volkomen onnodig om daar iets meer aan te veranderden of te moderniseren. De mijne moet maar het beste blijven zoals het is. En al die moderne nieuwerwetsigheid... wat een onzin. 
• Mijn merk is het beste merk van de hele wereld..... iedereen moet in dat merk en type rondrijden. Alleen dan wordt de wereld een beter georganiseerde plek.

Top-gear talk

In de communicatie over automodellen zijn er vaak de ' specificatie'-gesprekken (vooral te observeren als er mannen bij het gesprek betrokken zijn. Mannen hebben door de bank genomen meer interesse in specificatie-gesprekken, of dat nou om computers, muziekinstrumenten, treintje, vliegtuigen, postzegels, bloemen en planten of exotische dieren gaat)

Het beschrijft wat het besproken model allemaal heeft en allemaal kan.

Ik ben er niet zo in thuis maar de gesprekspartners knikken elkaar meestal geestdriftig toe, gegevens en feiten over diverse systemen uitwisselend:

- x paardenkracht

- y versnellingen

- z liter motorinhoud

- zoveel cilinders

- zoveel wiel-aangedreven

- zoveel seconden van 0 tot 100

- zoveel liter inhoud in de kofferbak

- maximum snelheid

- zoveel kilometer per liter brandstof
- aanschafprijs nieuw en tweedehands

etc.etc.etc.

Dit 'spervuur' van feiten over specificaties van diverse merken en modellen kan de gesprekspartners urenlang met een lichte opgewondenheid in de luie stoel amuseren. Hetzij om zelf actief aan deel te nemen, hetzij om op t.v. naar te kijken.

Is het je ooit opgevallen hoe er in dergelijke t.v. programma's wel in auto's word gereden en er verslag wordt gedaan van beenruimte en hoofdruimte en zitcomfort, maar dat dit buitengewoon zelden plaatsvindt onder "de veel voorkomende 'normale' omstandigheden" van de dagelijkse dag (een drukke route waar je de weg niet kent en toch op tijd aan wilt komen, een flinke hoosbui met windvlagen, boodschappen doen en inparkeren op een veel te drukke parkeerplaats, in de file staan, twee jengelende kinderen op de achterbank, .......)

Enfin.....we doen iets soortgelijks in de communicatie over onze geloof-systemen.

We maken er een feitenverzameling van over wat het allemaal heeft en wat het theoretisch kan en tonen bij voorkeur hoe ideaal het karretje is onder een stralende zon op een schitterend geasfalteerde kronkelweg zonder zijwegen met niemand anders op de weg. We maken er trots foto's van als het er ergens mooi bij staat.

Over hoe het geloofsysteem zich gedraagt onder meer uitdagende omstandigheden.... houden we voornamelijk onze mond. Over hoe we het daadwerkelijk gebruik ervan beleven (zeker als dat te wensen overlaat), zeggen we niet zoveel. O ja en als we er iets over zeggen, ligt het ongemak dat we ervaren natuurlijk wel aan het ontwerp.

En als iemand het over onze eigen rijstijl durft te hebben, over hoe we door de dagelijkse dag manoeuvreren gezeten in ons eigen geloof-systeem (zeker als ons eigen gedrag als mogelijk oorzaak wordt aangewezen voor enig ongemak in de rijervaring)... nou, berg je dan maar.

• Als het iemand opvalt dat je wel trots verkondigt dat je geloof-systeem een ultra-modern navigatiesysteem heeft, maar dat je in de praktijk meestal te laat bent en regelmatig verdwaalt... 
• Als het iemand opvalt hoe trots je bent op je klassieke geloofsysteem in originele staat, maar je er nooit zelf echt in ziet rijden (of alleen op zondag, naar de kerk in je mooiste outfit).....
• Als iemand er een vraag over stelt hoe het toch kan dat jij meldt dat het zo fijn is dat je geloofsysteem kan accelereren van stilstand tot maximum snelheid in 20 seconden, maar dat hij nooit ergens anders wordt gezien dan op de oprit, op de handrem......
• etc.

Of neem de talloze functies die er binnen de functie 'een automobiel' zijn.

De kans is groot dat je auto-mobiele invloedrijke voorbeelden uit de generaties voor jou, die in directe invloed op jouw automobiel gebruik hebben ( je ouders, bij wie je passagier was, je rij-instructeur, bij wie je de kneepjes leerde van zelf besturen) jou niets* verteld noch voorgedaan hebben, over:

• de omgang met de elektrische afstelling van een bestuurdersstoel met verwarming, 
• het rijden met cruisecontrol, 
• het navigeren met hulp van een navigatiesysteem, 
• hands free mobiel bellen
  (* simpelweg omdat het niet in beeld was, nog niet geïmplementeerd in de gangbare modellen)

Maar.....tegen de tijd dat je merkt dat jouw karretje ermee uitgerust is en je de voordelen ervan inziet, ga je die functies wel degelijk (dagelijks) toepassen.

We omarmen nieuwe functies dus wel bij auto's.

Hoewel ik in auto-gesprekken regelmatig mensen gepassioneerd heb horen verkondigen:

• Automatische versnellingsbak? Voor watjes!
• Cruise-controll? Ben je mal, de controle uit handen geven?!
• Navigatiesysteem? Een kaart en de borden kunnen lezen, dat is je ware!
• Sensoren of een camera voor achteruit inparkeren? Tgggggg, dat is echt iets voor vrouwen/mietjes.......!
• Stuurbekrachtiging op een personenwagen? Nou ja zeg......als het nou een truck was...OK....

In die moderne nieuwe auto-functionaliteiten willen we ons best zelf in verdiepen, zelfs als er wat sociale tegenwind waait. 

Maar met geloof-systemen schrikken we er enorm van terug als we over functionaliteiten lijken te beschikken die ons niet zijn voorgedaan door onze voorbeelden.

Ook al zijn we er best wel een beetje nieuwsgierig naar hoe de rij-beleving (leef-beleving) zou zijn als we die ingebouwde functies wel zouden activeren en gebruiken, we schakelen ze liever uit, een paar jaar nadat we ' van de band gerold zijn' omdat.... tja......onze voorbeelden niet hartelijk het verkennen van het gebruik van deze ' nieuwerwetse fratsen' verwelkomden......?

Helderhorend, helderziend, helder(in)voelend, helderwetend, ultra-sensitief, turbo denkkracht, turbo verbeeldingskracht?

De kans is groot dat er al decennialang modellen van de band rollen die over deze ingebouwde functionaliteiten beschikken.  (Google maar eens op indigo volwassenen)
Functies die de rij-ervaring (leef-ervaring) enorm kunnen verbeteren, versoepelen, versimpelen, voor zowel de bestuurder, passagiers als andere verkeersdeelnemers.

Maar ze worden niet als 'normaal' gelabeld in het overkoepelde geloof-systeem van de sociale verkeersregels (conform de ' norm') maar para-normaal. Ze worden niet als nuttig beschouwd om daadwerkelijk in je dagelijkse dag actief te implementeren ( maar juist als ' gevaarlijk/ afwijkend' of eenvoudigweg van mindere kwaliteit dan alles wat je zelf 'handmatig' kan besturen/met je eigen ogen kunt zien).

Tja..... 

De meeste mensen kunnen zich nu het autorijden zonder het regelmatige gebruik van een navigatiesysteem niet meer voorstellen. Zooooo gemakkelijk ( en nooit meer ruzie met de handmatige kaartlezer)
Maar kijken die mensen nooit meer door hun vooruit naar buiten? Is de TomTom nu hun (hele) wereld?
Kijken ze nooit meer op een kaart?

Wijken ze nooit af van wat ' die stem' als suggestie aandraagt?

Houden ze op met zelf reisbestemmingen kiezen?

Nee toch......?

Wat denk jij Z11?

Heb jij functies 'aan boord' die je hebt afgeschakeld?
Ben je er wel nieuwsgierig naar hoe je beleving zou zijn als je het gebruik ervan toch eens ging verkennen?

Baas in eigen geloof-systeem, bestuurder van je eigen coconnetje?

factor 25?

Het is vandaag 9 juni....... 9 - 6.

De geboortedag van twee heel invloedrijke wezens in mijn leven.

Vandaag, 50 jaar geleden, kwam de man ter wereld met wie ik ruim twintig jaar heb samengeleefd.

Vandaag, 25 jaar geleden, kwam mijn eerste kat ter wereld, met wie ik net iets minder dan twintig jaar mijn leven heb mogen delen.

Beiden nemen een bijzondere plek in, in mijn leven.

Hun 'zijn' en hun 'kijk op het leven' hebben mij duidelijk op allerlei terreinen geïnspireerd.

Ook al hebben een scheiding (van de man) en een overlijden (van de kat) een paar jaar geleden de vorm van het contact ingrijpend veranderd, regelmatig eer ik hun bestaan door ergens een aanpak voor te kiezen die ik duidelijk van hen heb geleerd.

Toen ik me realiseerde dat ze allebei  op 9 juni zijn geboren, allebei zo'n twintig jaar met mij hebben doorgebracht en dat er een factor 25 meespeelt..... deed het me meZ11 wel even afvragen:

"Zou er vandaag dan ook iets of iemand het levenslicht zien, een gebeurtenis plaatsvinden die tot een ca. twintig jaar durende inspirerende prettige en intens beleefde nauwe samenwerking met mij leidt?"

Over 25 jaar is het 69 jaar geleden dat ik geboren ben. 6...... 9.......

( 9-6 andersom.... hoewel ze data in bijvoorbeeld America andersom schrijven... daar wordt 9 juni: geschreven als 6-9)

En 6 en 9 zijn natuurlijk al zo mooi 'hetzelfde' maar dan anders :-)

We zullen zien wat het leven aan toegepaste (onge-)wiskunde in petto heeft.

de weg

Vanmorgen op het radio journaal een berichtje dat ik hoofdschuddend aanhoorde.

Google: weg speeltuin Nieuw-Buinen en je vindt er vast foto's en artikelen over.

Mijn eerste reactie op het nieuws dat er nu, willens en wetens, een weg dwars door een actief in gebruik zijnde speeltuin loopt, was:" Hoewel ze nu een weg rijker zijn, denk ik dat ze daar toch wel aardig de weg kwijt zijn!"

De redenering ( van de opdrachtgever?) om toch door te zetten met de asfalteringswerkzaamheden (toen de aannemer zag dat er (al) een speelplaats recht op het geplande traject lag,  was (volgens het radio journaal):
"Ach, de weg wordt voornamelijk door lokale bewoners, gebruikt... het zijn hun eigen kinderen... dus ze zullen wel uitkijken en.... we hebben voor alle veiligheid een bordje max. 30 km/u geplaatst."

Tja, 30 kilometer per uur is voor een automobilist wellicht kruipsnelheid.... in een kinderspeelplaats is dat toch enorm snel.

Hoe kan dit gebeuren in een land van weldenkende mensen?
Zijn de afdelingen 'wegenbouw toestemming' en 'overige publieke voorzieningen' binnen stadsplanning volkomen van elkaar gescheiden? ( "Op de wegenkaart stond geen speelplaats, eerlijk niet burgemeester , ik zweer het!"
Zitten de bewoners (ook) totaal niet op te letten wat er zoal om hen heen plaatsvindt?
Zijn die inspraak-moe geworden? (" Het heeft toch geen zin, ze doen toch wat ze willen....")
Is 'snel' van A naar B kunnen in je privé-coconnetje nu echt de hoogste prioriteit in het gemeenschappelijke leven, zodat je lekker veel activiteiten in weinig tijd kunt proppen en tegelijkertijd kan uitvoeren?
Gaat 'productie draaien' en niet langzamer hoeven dan 30 km/echt dwars door alle tijd en ruimte om te spelen?
Gaan de behoeften aan expansiemogelijkheden van de 'grote mensen' dan duidelijk voor die van de kleine mensen?

Als groot voorstander van het intrigeren van spel in het dagelijks leven, om de vaardigheid te oefenen om meer en betere mogelijkheden te zien.... waren dit mijn eerste gedachten.
Spel was al uit het straatbeeld van het dagelijks leven verdwenen. Het was al verdreven naar speciale, daartoe aanlegde  reservaten (speeltuinen, pretparken, spelcomputers ,speelhoeken in huis, omdat auto's (en de vaart der volkeren) hun intrede deden. Dat had veilig, rustig en onbekommerd spelen met en in het normale dagelijks leven al grotendeels onmogelijk gemaakt.
Is het dan een goed idee om auto's, op hun missie van A naar B en weer terug,  door dergelijke reservaten te laten rijden?

Ach, weet je....
Andersom bekeken zou het zomaar een fantastisch idee kunnen zijn, dat overal navolging verdient.

Ouders kunnen er, op het allerlaagste tempo dat zij in hun turbo-vehikeltje nog kunnen verdragen, de kinderen uit hun leefgemeenschap van een veilig afstandje (veilig voor de volwassenen dus) bezig zien met spel.
Dat is als een safari, je zit veilig in je autootje en maakt toch tegelijkertijd kennis met de natuur en steekt er wellicht iets van op. Wordt wellicht geïnspireerd door de verzamelde homo sapiens die zijn natuurlijke drang tot spelgedrag nog actief en openlijk uitoefent, ook al is het in een reservaat, met beperktere en ietwat kunstmatige omstandigheden.

Wie weet, als je nergens anders de natuurlijkheid en vreugde van 'spel' in je leven tegen komt... je weet wel, de serieuze variant, waar je sociaal-emotionele, motorische, mentale en intellectuele ontwikkeling tot een coöperatief weldenkend mens mee in het geding is.....dat is zo'n safari door een spelreservaat van je eigen dagelijks leven wellicht wel het beste idee om een boost te geven aan het denkvermogen en de coöperatieve vaardigheden van mensen in een gemeenschap.

De praktijk zal het gaan uitwijzen.