pain au raisins

Gisterenochtend was mijn inspiratie voor mijn blogstukje natuurlijk nog warm en net uit de oven gehaald en in de etalage van deze Food-for-Thought site gezet.

Was dat (geheel onbewust) de reden dat ik mijn Engelse huisgenoot vroeg om weer eens een rozijnenbroodje voor me mee te nemen van de bakker?

Hoe dan ook toen ik de 'pain au raisins' (van de Franse bakker) in handen had en wilde oppeuzelen zag ik ineens een hele tastbare link naar de wereld van de energie en deed er een woordspelletje mee.

Ik grapte (in het Engels) over  het verband tussen de  'pain au raisins' en 'the pain of reasons' .

(De pijn van de redenen/oorzaken).

Tja, iedereen die wel eens een rozijnenbroodje heeft gegeten zal beamen dat de ervaring nogal een slappe hap is als het alleen een spiraaltje van deeg is.
In een excellent rozijnenbroodje horen rozijnen en..... best wel veel.
Bezuinigen op de rozijnen, levert geen terugkerende klandizie op.

Al die rozijnen moeten natuurlijk niet op een hoopje liggen, dat is ook niet lekker. Met een aardige regelmatig verdeeld over alle spiralen, ook die aan de buitenkant.

Het deeg moet voldoende gerezen (gegroeid) zijn om lekker licht en luchtig te zijn.

Ha, ha, zou het wellicht zo kunnen zijn dat de krenten in de pap van het leven (het spiraal-ritueel) , (net als de rozijnen in een pain au raisins) de regelmatig voorkomende korte momenten van me-time zijn.....?
Niet allemaal op 1 hoop natuurlijk (eens per jaar, eens per week, of eens per dag).
Niet alleen maar in de binnenste cirkels (verborgen, thuis in je vrije tijd), maar ook aan de buitenkant (openlijk, waar je ook gaat)?

Ongeveer iedere 20 tot 30 minuten een zo-zijntje van 5 minuten....?
Even niet-het-deeg, maar wel-het-fruit....

(-:

spiritueel

Hoewel ik bijzonder geïnteresseerd ben in het toepassen van esoterische inzichten, heb ik er moeite mee om het woord ' spiritueel' aan mij te verbinden... .
Opvallend, want esoterie en spiritueel lijken hand in hand te gaan... heb je het over de een, dan is de ander zelden ver weg.

Het heeft er waarschijnlijk mee te maken dat het woord spiritueel een lading, een invulling heeft gekregen waar ik me niet zo erg in kan vinden.

Als ik hier even een bijzonder ongenuanceerde opsomming maak van zaken die ik met de gangbare invulling van  'spiritueel' in verband breng dan is het:

• zweverig (de wens om inzichten zelf te willen kunnen toetsen, meten, ervaren.. verbinden aan reële, reproduceerbare waarnemingen is daarbij niet zo welkom... je 'moet' daar immers ' los' van komen....)
• interessant doenerig, alternatief willen zijn om het alternatief willen zijn, hoe 'gekker' hoe mooier, hoe minder zinvol/nuttig iets is, hoe onbegrijpelijker om te volgen... hoe beter de spirituele kwaliteit....
• vooral praten en stilzitten ( in je vrije tijd)...weinig echt ermee doen (in alle aspecten van het dagelijks leven)
• gericht op de verkoop van producten ( budhabeeldjes, kralenkettingen, kristallen, dromenvangers, kleurrijke gewaden.......of ( dure en ver weg) retraites: yoga, meditatie)
• gericht op het uitschakelen van je verstand.... (mind = bad)
• en zodra het een georganiseerd religieus tintje krijgt, met bijeenkomsten en leiders die de groep vertelt wat we ' nu allemaal met zijn allen' (moeten) gaan doen', begint het mij nog meer te benauwen.

Spiritueel, begrepen als: in de ban van een spirit (hogere geest), geheel los van onze aardse beslommeringen, die er bijzonder onbegrijpelijke methoden op nahoudt en die je alleen kunt doorgronden als je je ook helemaal los maakt van iedere vorm van nuchterheid, helderheid, individualiteit, redelijkheid en logica..... dus.

Met alle respect voor wie zich daar thuis en geheel senang bij voelt..... ik dus niet.

Ik voel dat hele wezenlijk aspecten van mijn zijn daarin niet tot uitdrukking kunnen komen en zelfs actief niet welkom zijn.

Gisteren keek ik opeens onder een andere hoek tegen het woord spiritueel aan en zag hoe ik mij daar wel helemaal bij thuis voel. Hoe het past bij mijn interpretatie van de esoteriche inzichten en mijn ervaringen met het in de praktijk brengen ervan.

Wat nou als het woord niet alleen verwijst naar het ongrijpbare/lastig te duiden spirit?

Wat nou als het een samentrekking is van twee behoorlijk concrete woorden, die zijn samengesmolten tot een nieuw idee.:

het woord: spiraal 
en 

het woord: ritueel

Ha, daar kan ik dan opeens wel wat mee.

Een spiraalbeweging gaat over groei, over wervelen, over eenzelfde type vorm in cycli doen groeien, zodat iedere cyclus toch weer net even anders is ..... . Het gaat over 'spel' over ' nieuw', over niet-rechtlijnig vooruit gaan ( in een vorm die uiteindelijk toch een bijzonder consistent patroon te zien geeft)  Een beweging die zich oneindig kan herhalen, van binnenuit ontstaat, oneindig kan groeien en (zichzelf) omarmende kwaliteiten heeft.
Kortom.... een woord dat de yin energie en haar functie in het leven aardig goed treft.

Een ritueel gaat over een vaste reeks handelingen die structuur bieden, met (vooraf) afgesproken regels waar je even bij stil moet staan om ze ook zo uit te voeren en waar je even je volle focus en aandacht bij nodig hebt. Kortom... een woord dat de yang-energie en zijn functie in het leven aardig goed treft.

De twee nu samengesmolten.... energetische/genetische eigenschappen van vader Ritueel en moeder Spiraal vreugdevol  in elkaar opgaand in een nieuw idee: spiritueel.

Ja, zo gezien ben ik heel spiritueel, ben ik duidelijk onderdeel van dat idee, op die manier gezien.

Ik spiraal (groei cyclisch en gestaag) in wat ik 'play' noem, waarin ik losjes en nieuwsgierig meebeweeg met zich steeds uitbreidende mogelijkheden, die ik omarm en ermee speel.
Maar ook met het ritueel van dagelijkse periodes van 'me-time' , de reguliere pauzes om even serieus stil te staan en de opgedane indrukken (in een structuur) te verwerken met volle aandacht daarvoor.

Seriously playful dus, al jarenlang mijn motto op mijn website.
Waar yin en yang energieën samengebracht elkaar versterken en beiden mogen doen waar ze goed in zijn, omdat ik nu van mijn leven een tijd heb gemaakt waarin ze (soms alleen en regelmatig samen), zich beiden volledig in al hun veelzijdige aspecten van (co-)creatie mogen uitdrukken, in mij, via mij.

gemeenschap

Wat is een gemeenschap zonder gemeenschap?
Op de korte termijn?
Op de lange termijn?
Wat gebeurt er met een gemeenschap die geen gemeenschap (meer) heeft?

Het aardige is hier natuurlijk dat het woord gemeenschap in de Nederlandse taal meerdere betekenissen heeft.
Alle betekenissen komen in dit blog stukje gezellig samen en verwoorden hetzelfde.

Wat is een samenlevingsverband van een groep mensen zonder dit samenlevingsverband?
Op de korte termijn..... geen samenhangende groep meer.
Op de lange termijn... geen samenhangende groep meer.
Wat gebeurt ermee...... de samenhang is weg, kwijt, verloren......? Vechten? Vluchten?

Wat is een samenlevingsverband van een groep mensen zonder (vruchtbare) geslachtsgemeenschap?
Op de korte termijn..... wellicht best aardig en plezierig samen levend
Op de lange termijn... uitstervend
Wat gebeurt ermee...... verliest natuurlijke verbinding(en), wordt ziek, sterft uit.

Wat is een vrijpartij zonder zonder enige vorm van gemeenschappelijke interesse?
Op de korte termijn..... waarschijnlijk nogal mechanisch, kort en sterk 'resultaatgericht'.
Op de lange termijn... er is meestal geen lange termijn
Wat gebeurt ermee...... is snel vergeten.... door naar de volgende ronde.....

Dit blog en dit blogstukje gaan vooral over inzichten in de vruchtbare ontwikkelingen van een menselijk samenlevingsverband, met een focus op de energetisch aspecten (meta-fysische) ervan.
Toch valt er ook veel te leren van de meer fysieke aspecten van de creatie van levensontwikkeling.

Je kan er lang over praten of kort, je kan er allerlei methoden en capriolen op los laten, daar films over maken en boeken vol over schrijven.... niets van dat alles leidt tot gezond nieuw leven als de puurste fysieke vorm van yin-energy niet samensmelt met de puurste vorm van yang-energie.
Iedere blokkade of strategie die de gezondheid van die pure yin (ei-cel) en die pure yang (zaad-cel) aantast of ervoor zorgt dat die twee uit elkaar gehouden worden, elkaar niet ontmoeten en niet volledig in elkaar op kunnen gaan,  of dat nu chemisch, elastisch, fysiek of moreel is, of dat nou in een slaapkamer, een bos of in een reageerbuis is..... leidt niet tot de creatie van nieuw leven.

Een familie die zichzelf 'compleet' vindt, zal meestal eerder zijn heil zoeken in ervoor zorgen dat die twee cellen elkaar niet meer vrijelijk ontmoeten (chemisch, elastisch of fysiek), dan volledig afstand doen van vrijpartijen. Waarom? Tja, bij een fijne vrijpartij beleef je beiden zeer plezierige sensaties (die ook een bijdrage leveren aan sociaal-emotioneel binding binnen het samenlevingsverband op de langere duur).

Houdt dat beeld even vast.

Zelfde beeld, maar nu in de meta-fysische wereld.

Wat nou als we, als menselijke familie collectief (energetisch) besloten hebben dat 'ons gezin' compleet is?
We willen best nog wel de plezierige activiteiten die voor binding zorgen en de lekkere korte termijn bevrediging.... maar er moet geen nieuw leven van komen, dat kunnen we er echt niet meer bij hebben. Het is 'goed' zo. "We wachten tot de laatste de deur achter zich dichttrekt en dan gaan we eindelijk leuke dingen doen."

Ik heb het nu alleen niet over fysieke gezonde baby's (want daar produceren we er nog steeds meer van dan de wereld-zoals-hij-nu-georganiseerd-is er elegant bij kan hebben).
Ik heb het nu over nieuwe aanpakken, nieuwe ideeën.
Die uiteraard kenmerken hebben van de oude(rs), maar toch duidelijk van een verse generatie zijn.
Gezond, compleet, met alles erop en er aan, ter wereld komen en zich ook weer mogen ontwikkelen en... voortplanten: nog meer nieuwe ideeën en aanpakken.

Met een energie-bewustzijn valt het mij dan op:

We doen bijna alles wat in ons vermogen ligt om te voorkomen dat yin-energie krijgt wat het nodig heeft om te mogen rijpen en tot volle expressie te komen en zich met yang te verbinden.
We doen bijna alles wat er in ons vermogen ligt om te voorkomen dat yang-energie krijgt wat het nodig heeft om te mogen rijpen, tot volle expressie te komen.

We doen dat heel nauwgezet en toegewijd dan ook via alle beschikbare wegen doen:

• chemisch (ons voedsel), 
• moreel ( de informatie die we tot ons nemen en met elkaar delen), 
• fysiek ( met dagelijks doses bestraling via onze computerschermen, waarmee we een ook nog eens een energetische barrière opwerpen tussen ons en ons daadwerkelijke hier-en-nu
• elastische (onze mores, waarvan we vooral onderschrijven dat anderen die onveilig bezig ze werkelijk zouden moeten gebruiken in het belang van de volksgezondheid.....) 

Overal in het sociale verkeer ( waar men gemeenschap heeft) : politiek, economisch, sociaal, milieu, educatie, zorg, sport, nieuws....... noem de plekken waar we in het huis en in de tuin van ons collectief samenzijn maar gemeenschap zouden kunnen ervaren, maar op.
We doen het collectief als we buiten spelen met anderen..... we doen het ook bijna allemaal met onze eigen yin-yang energiehuishouding in ons Z11, voor alle zekerheid.

Levensvreugde? 

Dat is gevaarlijk! 

Als je daaraan gaat toegeven, voordat je het weet rijpt er weer een nieuw speels gezond idee (yin) dat zo aantrekkelijk gaat stralen en vibreren!
Maar op die avances ingaan en er structureel volledig op in opgaan (yang) ?
Dan komt het misschien wel  tot ontwikkeling!

Bescherming is nodig, biedt weerstand!

Terugtrekken dus, energetisch, voor de ziel zingt weer de kerk uit.....?
Zeker niet meeresoneren! Dan is er 'geen weg terug'!
Aborteren, energetisch, als er onverhoopt toch enthousiast een nieuw plan van komt dat levensvatbaar lijkt te zijn. Alarm!

Als alle andere methoden falen, bevredig dan maar jezelf, energetisch, op een manier die het kortstondige plezier in ieder geval waarborgt, maar niet tot volledige gemeenschap leidt.
Want een gezonde natuurlijke vorm van gemeenschap ( structurele samenlevingsvorm) , die plant zich voort, vernieuwd zich, verandert van samenstelling. Energetisch dus..... ontwikkelt nieuwe ideeën.

Fysiek zijn er dus nog wel mensen te vinden die nieuw leven (willen) voortbrengen.

Energetisch lijkt het wel of we de voormalige Chinese 1-kind-politiek collectief aanhangen.

Het Universum ( God, voor de liefhebbers) heeft 1 kind  naar de Aarde gezonden (wij, 'mankind'.. gefeliciteerd, het is een mannetje) en dat vinden we wel genoeg. 1 geloofsysteem, 1 groot idee dat onze vader in de hemel en onze moeder aarde hebben voortgebracht is wel genoeg.

Het idee dat onze vader ( in de hemelen) en onze moeder (Aarde) nog dagelijks elkaar beminnen, stuit ons collectief tegen de borst. (ook al koesteren we ons graag op haar schoot gestreeld door een warm zonnetje en voelen we ons onveilig als een van hen uit zijn ' hum' lijkt te zijn en wat spanning moet/wil ontladen).

Dat zij nog altijd de spil vormen van onze leefgemeenschap, tenzij we besluiten ' het nest' te verlaten.....( naar welk Universum denken we dan precies te gaan verhuizen.....?)

Dat wij best wat (nuttigs) zouden kunnen bijdragen aan het huishouden, nu we groot zijn en ook levendbrengend actief (kunnen) zijn, zien we niet als een verrijking aan ons leven, maar als een bedreiging van een staat van verzorging die ons wel beviel.....??!

Tja.... niemand bekijkt het natuurlijk zo.

O ja, toch wel...... ik.

Met gemengde gevoelens.. dat wel.

Plezier, omdat het zo'n mooi woordspel is, dat ook nog eens zo goed past in mijn ervaringen en voeding geeft aan het optimistische idee ' als je weet waar de schoen wringt, dan kun je er ook iets aan doen'.

Maar ook iets wat zich niet in een woord laat vangen, een mix van teleurstelling, frustratie, boosheid, treurigheid, cynisme, hopeloosheid...... .

Een David en Goliath type uitdaging.
Weet 1 man (vrouw in dit geval)  1 man ( mankind in dit geval) op het centrum van zijn perceptie van energiebewustzijn ( het derde oog, de plek tussen de ogen) wezenlijk te raken?
Kan 1 klein mini onconventioneel geloofsysteem, bruisend van levensvatbare ideeën over nieuw leven, dat ene kleine steentje op de juiste plek katapulteren om die grote reus wezenlijk te beïnvloeden?

Volgens de overlevering lukte het David.

fascinerend

Wat ik doe als ik met iemand aan het werk ben, is kort door de bocht goed samen te vatten als:"zijn of haar eigen innerlijke wijsheid aan henzelf terugkoppelen".

Hoewel dat een advies volgt dat hoog in de lijst van 'goede ideeën' staat van professionele adviseurs (het beste advies dat je kunt geven is het advies dat de opdrachtgever zelf heeft bedacht.....), is het fascinerend om te zien welke strategieën mensen gebruiken om hun eigen beste advies te torpederen.
En daarmee henZ11 en hun eigen levensgeluk.....

(O ja, en mij uiteraard tonen welke behandeling hun eigen innerlijke adviseur krijgt.....  Dat ligt vaak in de orde van ' niet op reageren(!)' , soms ook ' er vrij stevig tegenin gaan'. Gelukkig kan ik dat meestal wel goed en snel loslaten.)

Wanneer ik iets terug hoor dat er tegenin gaat, weerklinkt daarin eigenlijk altijd hoe enorm sterk de kracht van het groepsgeloof is.
Dat volgt een vrij consequent patroon:

• (mij halverwege mijn verhaal onderbrekend.......)  "Ja, maar......" ( soms, eerst bevestigend dat het wel aantrekkelijk klinkt en dan...... )
• "Het vanuit een andere invalshoek bekijken? Dat kan niet!" (stellig!)
• "Iedereen in deze branche, sector, wereld, doet het namelijk zo." ( Gevolgd door een uitleg van hoe het nu gaat). " Dat hoort zo. Het is de standaard."

Als de sfeer van het gesprek het toelaat, kom ik dan als snel uit bij het verkennen van de vraag:
" Sinds wanneer is exact doen wat iedereen doet de aanbevolen weg om te gaan...zeker als...dat-wat-iedereen-doet...... (zo overduidelijk) niet de doelen realiseert waar JIJ echt warm voor loopt? Waar jij jouw invulling aan wilt geven, op een manier die bij jou en jouw omstandigheden passen?"

De energetische blokkade ligt in 9 van de 10 gevallen (lage inschatting :-) ) bij het besef dat er een andere zienswijze en daaruit voortvloeiende aanpak nodig is om de gewenste resultaten te bereiken, maar dat je daarmee openlijk en actief van de huidige norm af zult wijken......

Die andere zienswijze is er al..... daarover vertellen mensen met veel vuur en passie, zowel verbaal als non-verbaal. Er wordt zelfs al gespeeld met de daaruit voortvloeiende aanpak. (Waar denk je dat ik mijn informatie vandaan haal? Ik geef mijn zintuigen de kost als mensen ontspannen en lachend (samen) bezig zijn om hun unieke talenten tot uitdrukking te brengen!). Alleen..... de vruchten daarvan worden dan vervolgens vlug geaborteerd of als 'spel' en 'onzin' weg gecensureerd voor het oog van de buitenwereld.

Ja.. het is spel en ok..... sommige resultaten daarvan zijn inderdaad misschien het beste te kwalificeren als wankele stapstenen onderweg naar iets mooiers, beters. Maar onzin? Niet serieus van belang? Niet iets waar een ander ook maar enige waarde ( is dan meestal begrepen als 'geld') aan hecht?

Het zijn voor zover ik kan zien de enige 'resultaten;' die energetisch doordrenkt zijn van een heel speciaal spulletje...... levensvreugde en bruisende creativiteit.

Niet iets waar in de grote (boze) buitenwereld nou momenteel actief veel waarde aan wordt gehecht... ik weet het..... maar wel helend en.......nieuw (gezond) leven barend.

leef-tijd

Wat is jouw leeftijd?
Wat is jouw leef-tijd?

Het lijkt dezelfde vraag, maar de tweede heeft duidelijk net iets meer ruimte... ruimte voor interpretatie.

• Is het een bepaald aantal?
  Gelieerd aan een jaar-telling....zoals bijvoorbeeld, 43 jaar?
• Is het een momentopname?
  Gelieerd aan je huidige positie in de tijd '-lijn'... zoals in "Ik leef NU ".
• Is het een overkoepelend begrip?
  Gelieerd aan het systeem dat je gebruikt... als in "Ik leef Al-tijd", zoals je ook kan zeggen " Mijn systeem draait op Windows" wetend dat er ook alternatieve systemen zijn om te gebruiken, met allemaal hun eigen voordelen, nadelen en karakteristieken

Het kan maar zo simultaan bestaan.

spelling

OK... 

komt ie......

de gedachtekronkel (of is het een brainwave) van vandaag:

Vogels ontwikkelen zich in een ......

maar wat is de natuurlijke verschijningsvorm daarvan....?

Een lange of een korte?

 (of hangt dat er maar van af hoe je het bekijkt.......)

Lange 'ij' of korte 'ei'?

Wij Nederlanders hebben besloten: korte...... 'ei'.

OK, door nu met een kleine variatie.....

Ieder leven ontwikkelt zich in de ......tijd.

maar wat is de natuurlijke verschijningsvorm daarvan....?

Wij mensen lijken collectief te hebben besloten bij voorkeur voor de lange vorm te gaan: 'ij' dus.

Maar 1 'ij' is geen 'ij'.... (zingen we al als kind met Pasen, als het lijden van een zeer invloedrijke persoon die 2000 jaar gelden leefde wordt herdacht).

We hebben dan ook nog met elkaar afspraken gemaakt over hoe we daar invulling aan geven, hoe we allemaal een zinvolle relatie kunnen hebben met die tijd. 

Hoe je de tijd van je leven vormgeeft is in 1 simpel regeltje gevat in het collectief van de mensheid:

leven is lijden.

Domme vraag misschien, maar eh...."Als de tijd van je leven heel nadrukkelijk de bedoelt is om te lijden (wat toch niet echt prettig is, wel....?), waarom willen we dat dan zo graag massaal zo lang mogelijk doen?"

Wat nou als we om te beginnen de spelling van dat collectieve geloof eens aanpassen, als lief klein speels volkomen onschuldig gedachtesprongetje?

Zelfde klank... heel andere beleving:

Het leven is bedoelt om te leiden en de zinvolle natuurlijke relatie die we ermee hebben is relativi-teid.

huh... relativi-teid? 

O ......aha........ relativiteit! 

Actief aan de werkelijke natuurlijke omstandigheden gerelateerde zinvolle keuzes maken, wellicht? 

In gedachten, woord en daad, wellicht?

Zou het doen van een simpele aanpassing in het collectieve menselijke 'woordenboek' van het leven rond het thema 'relateren aan tijd', werkelijk een hoop lijden in ons leven op aarde kunnen verlichten?

Ik denk dat dat een reële mogelijkheid is om nader te verkennen.

Er zijn meer dan voldoende aanwijzingen dat het hoog tijd is om ons menselijke model van de wereld te herzien, te herijken.....ons model van 'tijd'.

Bekende regel toegeschreven aan Einstein, die vooral bekend is vanwege zijn relativiteitstheorie:
“Als dit universum in zijn miljoenvoudige orde en precisie het resultaat van een blind toeval zou zijn, dan is dat net zo geloofwaardig als wanneer een drukkerij explodeert en alle druklettertjes weer op de grond terecht komen in de voltooide en foutloze vorm van het woordenboek.”

Wie zijn de leiders in de gemeenschap van de mensheid nu, die met een nieuwe paradigma aan de slag willen? 

sociaal experiment

Het thema Eigen Tijd en Universele Tijd is leuk om over na te denken.

Gisteren vroeg ik me af wat er zou gebeuren als je een sociaal experiment met het thema 'vrijheid' zou starten, waarbij iedereen expliciet uitgenodigd is om in totale vrijheid zijn eigen tijd in te richten. Ieder krijgt een persoonlijk klokje en mag dat geheel zelf instellen: starttijd en looptempo.

En dan volg je die mensen terwijl ze samen een samenleving proberen op te bouwen.

Er zijn er die een looptempo van '0' hebben, zich ' nooit' opwinden en desgevraagd belijden dat wat IS nou eenmaal zo IS (en stellig weten dat alles 'hun tijd wel zal duren', er niets wezenlijks ooit verandert.

Er zijn er die een gemiddeld hoog looptempo hebben en er zijn er die een gemiddeld laag tempo hebben.

Het is niet zo moeilijk om te voorspellen dat als deze mensen het concept van tijd waar ieder-voor-zich mee werkt als uitgangspunt nemen voor alles, van het maken van afspraken over servicetijden tot het simpele uitwisselen van recepten, dat er een boeiende dynamiek op gang gaat komen.

Ik liet mijn gedachten eens gaan over zo'n scenario.

Ik zag al snel dat, zelfs als iedereen dat experiment met een grote lach en vreedzame bedoelingen aangaat, de onderlinge betrekkingen in no-time (.....) het nodige te verhapstukken hebben.

Hoe zo'n realityshow eruit zou zien, zich zou ontwikkelen?

Tja, het zou volgens mij wel heel erg lijken op de huidige stand van zaken in de wereld, met een hoop dishamonie en on-vrede op betrekkingsniveau.

De spelers bestaan uit drie grofweg drie typen, die allemaal vanuit hun eigen perceptie de weg naar vrijheid, harmonie en vrede wijzen om van het chaotische ' nu' naar een harmonische Nieuwe Tijd te komen.

Mensen die stellig beweren: "stilstaan, is wat iedereen zou moeten doen."

Mensen die stellig beweren: "opschieten, harder werken, dat is wat iedereen zou moeten doen."

Mensen die stellig beweren: "tijd rekken, vertragen, dat is wat iedereen zou moeten doen."

En al hun acties erop richten om mensen tot die (hun eigen geprefereerde) strategie aan te zetten, hoe je tijd te besteden, omdat zij zich er beter bij voelen (meer intune met het Universum, meer plezier beleven.....) als zij dat doen.

De boodschap in alle gevallen:" Jij kunt je maar het beste aanpassen aan mijn tijd van mijn leven."

O ja en waarschijnlijk een enkeling die beseft dat zodra we die drie mogelijkheden allemaal simultaan en cyclisch kunnen doen, als we ervoor kiezen om ons eigen individuele klokje regelmatig af te stemmen op een centraal (cosmisch) levensritme..... we allemaal ons natuurlijke ritme kunnen volgen, die recht doet aan onze functie binnen het geheel.

Iemand die zich afvraagt : "Zou het iets kunnen zijn om ons aan te passen (kalibreren) aan de tijd van Leven?"

Dat zou dan best wel eens een geheel natuurlijke aaneenschakeling kunnen zijn van soms stilstaan, soms versnellen, soms vertragen en soms een stukje op een en hetzelfde tempo gaan... alsof we allemaal een trein zijn op het spoornetwerk van het Universum.

Zouden we daarom zo graag in vervoering zijn.....? 

Sommige mensen een exprestrein, sommigen een stoptrein, sommigen een TGV?

Is ' in the flow' zijn, weten, aanvoelen dat je geheel volgens dienstregeling ' loopt' en dat daarom de dingen ook zo lekker 'gaan'?

Zoals de planeten allemaal hun eigen omloopsnelheid hebben en hun eigen baan door het heelal beschrijven, zonder dagelijks met elkaar in conflict te komen, tegen elkaar aan te botsen en in competitie te zijn wie/wat nou waar is of ...... cyclisch en...... (momenteel) expanderend.

Zoals lichaamsfuncties ook allemaal hun eigen ritme en cyclus kennen, met perioden van input, transformatie en output afgestemd op een centrale context gerelateerde 'timing', zodat ( in een gezond lichaam) bloedcellen, levercellen, hartcellen, huidcellen en hersencellen niet in competitie met elkaar zijn, elkaar niet in hun bijdragen belemmeren en er niet een 'eigen tijd' op na gaan houden en die aan de andere functies proberen voor te schrijven.

Een Utopie voor mensen?

Dat bestaat toch niet dat wij mensen ook zo zouden kunnen functioneren?

Hmm, ieder van ons leeft al in tenminste 1 zo'n systeem: het kosmische planetaire systeem van het Universum.

Velen van ons kennen het uit eigen ervaring ook op een tweede niveau: een gezond functionerend (groeiend) lichaam. 

Zelfs als het 'nu' niet zo is, in verband met ziekte, dan hebben zeer velen van ons die ervaring uit onze kindertijd, voordat we in het sociale experiment ons eigen klokje ombonden en zo goed en zo kwaad als dat gaat instelden op iets wat ons individueel leek te passen functionerend binnen een niet-op-de-natuurlijke ritmes gesynchroniseerde sterk ieder-voor-zich georganiseerde samenleving. Op een wereld die er een Collectieve Eigen Tijd op nahoudt die in een constant (en sterk verouderd!) tempo een tempo voorschrijft aan de cycli van de aarde in relatie tot de zon, die het simpelweg intrinsiek niet (meer) heeft. 

Maar ja... duurde het een poosje voordat de mensen doorhadden dat de aarde niet plat is, ook al lijkt dat wel zo vanuit het perspectief van een mens met zijn voeten op de grond in de polder... en... dat dat besef consequenties heeft voor de keuzes die je maakt.

Wellicht duur het ook een poosje voordat de mensen doorhebben dat de tijd niet constant en niet lineair verloopt, ook al lijkt dat wel zo vanuit het perspectief van een mens dat een paar decennia op deze aardbol rondwandelt... en dat dat besef consequenties heeft voor de keuzes die we dagelijks maken. 

" Vroeger was alles beter."

" Vooruitgang... evolutie is een voorwaartse beweging."

Tja, vroeger was de tijdmeting beter in lijn met de cosmische werkelijkheid en dan is 'beter' wellicht een zeer correcte observatie.

Terug naar patronen uit Oude Tijden is mogelijk niet de meest heilzame weg...
Vooruit naar het intunen op de Cosmische (ge-)Tijden, een ideetje, misschien......?